[BT] เพื่อใครสักคน

posted on 19 Jan 2009 23:13 by orb01 in BT


 

อ่านของชาลีด้วยนะจร๊ะ XD!
(แต่น่าจะอ่านกันหมดแ ล้วแหละ =[]=")
------------------------------------------------------------- 

 
               ก็เหมือนกับทุกๆวัน....ทั้งวันผมไม่ได้ทำอะไรมากนัก ส่วนมากก็จะอยู่แต่ในห้องฉายหนังนั้นแหละ อยู่บนนั้นทั้งวัน ดูหนังไปเรื่อยๆมันไม่ทำให้เบื่อเท่าไหร่หรอก จะว่าไปเที่ยงวันนี้กินอะไรรึยังนะ ....อ่า ช่างมันเถอะ ไม่ได้สำคัญอะไรเท่าไหร่
               ผมเดินคิดนู้นคิดนี้เรื่อยเปื่อยอยู่บนทางเท้า เดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ค่ำขนาดนี้แล้วผมจะเดินตากน้ำค้างให้มันหนาวตัวสั่นไปทำไมกัน อากาศก็ใช่ว่าจะอบอุ่นอะไร อยู่ในห้องยังจะอุ่นเสียกว่า ....ผมคิดไปอย่างนั้นก็เถอะ...แต่ก็รู้อยู่แล้วว่าตัวเองคิดยังไง ....ห้องมันอุ่นก็จริง แต่ผมอยู่ในห้องคนเดียวทีไร ความคิดมันแล่นไปเรื่อย หาจุดสิ้นสุดไม่ได้..และมันทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่มีใคร ซึ่งนั้นคือความจริง...แต่ผมก็หลอกตัวเองไปวันๆโดยการออกมาข้างนอก ...เจอผู้คนบ้าง อย่างน้อยผมก็ได้มองอย่างอื่นนอกจากน้ำตาบนฝ่ามือตัวเอง
              ผมชอบเดินข้างนอกตอนกลางคืน ผมชอบบรรยากาศแบบนี้ เย็นๆสบายๆ แต่ช่วงนี้ก็หนาวเกินไป คิดอย่างงั้นผมก็ยิ่งกอดอกแน่นขึ้น... แล้วส่วนมากเด็กๆมักไม่ออกมาข้างนอกเท่าไหร่ ผมเกลียดตัวเองจริงๆเวลาเจอเด็กๆ แล้วรู้สึกตัวเองเหมือนผีเข้า เฮ้อ ...วิธีง่ายๆคือไม่ต้องเจอซะเลย
ผมเดินมาเรื่อยๆจนมาหยุดที่หน้าบาร์ของคุณชีล่า.....อ่า.....ผมเดินเข้าไป ....อืม....เข้ามาในนี้มันก็อุ่นกว่าข้างนอกล่ะนะ แต่จะเข้ามาเฉยๆได้ยังไงล่ะ มันจะน่าเกลียดเกินไปถ้าเราไม่สั่งอะไรมาเลย แต่ก็นั้นแหละ ผมแค่เข้าไปนั่งที่เคาเตอร์ที่เดิม บาร์เทนเดอร์ก็ส่งแก้วที่ผมดื่มเป็นประจำมาวางตรงหน้าเลย .......อ่า.....นี้ผมมาบ่อยขนาดนั้นเลยเรอะ
             
             "อ้าว แล้ววันนี้เจ้าหนุ่มตัวใหญ่นั้นไม่มาด้วยกันรึ..."  เขาถาม...นั้นสิ ...วันนี้ผมไม่เจอเกลเลยแฮะ 
           
             "...เปล่า.." ผมตอบสั้นๆ ...วันนี้ผมไม่ได้ตั้งใจจะมานี้... เลยไม่ได้ไปชวน  แต่ถ้าชวนเขามาดื่มเขาเองก็คงไม่พอใจเท่าไหร่ที่เห็นผมดื่มหนัก...ผมนั่งฟังเพลงไปเรื่อย มองดูผู้คนในร้านสนุกเฮฮากัน ...นักดนตรีคนนี้เล่นเก่งเป็นบ้าเลยแฮะ ฟังได้เรื่อยๆเลยนะเนี่ย..ผมนั่งจ้องอยู่ที่นักดนตรีอยู่สักพัก ก่อนจะมองผ่านไปเห็นสายตาคู่หนึ่งที่มองมาทางผม...
            
              ชาลีนี้นา ...แปลกดีแฮะ นึกว่าเป็นคนไม่ดื่มซะอีก ...คราวที่แล้วผมทำเขาเจ็บตัว หวังว่าคงจะหายแล้วนะ...ฮะๆ แล้วทำไมต้องทำท่าทีลุกลี้ลุกลนขนาดนั้นทุกทีเลยนะ ผมถือแก้วเดินเข้าไปหาเขา ดีเหมือนกันที่เจอ.... ผมก็อยากหาคนคุยด้วยเหมือนกัน
              "นี้มาคนเดียวหรอ" ผมถามไป เขาตกใจนิดหน่อย ทำเอาผมตกใจไปด้วย..ตกใจอะไรกัน... ผมนั่งลง เราสองคนมาดนเดียวกันทั้งคู่ เลยนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ คุยกันไปเรื่อยๆจริงๆ... แล้วก็ไม่พ้นเรื่องประเทศไทย รู้สึกดีเป็นบ้าที่ได้คนบ้านเดียวกันมานั่งคุย
               การได้นั่งมองหน้าเขาไปเรื่อยๆผมถึงนึกออก....เค้ามีลูกสาวเล็กๆด้วยนี้นะ.. ผมจำเธอได้ น่ารักดีผมสีเหลืองๆ จำได้ว่าเคยเห็นเธอแถวๆหน้าประตูเมืองด้วย...สงสัยว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน....แต่ดีจังเลยแฮะ..ลูกมาหาบ่อยๆแสดงว่าเขาต้องเป็นพ่อที่ดีแน่ๆ....ถึงไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันก็จริง ...แต่ก็ดีจริงๆ อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าเขามีชีวิตอยู่ไปเพื่อใคร......ผมเกิดอิจฉาเขาขึ้นมาทั้งๆที่ไม่อยาก...ผมอยากจะรู้นักว่า ผมควรจะใช้ชีวิตต่อไปมั้ย แล้วจะอยู่ไปเพื่อใครกันแน่...
              
              "อ่า...แล้วนี้...คุณกรอยู่ที่หอนั้น...คนเดียวหรอครับ" อยู่ๆเขาก็ถามขึ้นมา ...
                
               "......ใช่...อืม....ฉันอยู่คนเดียว.." ผมมองหน้าเขา และผมก็เห็นเธอ ...แย่เป็นบ้า ผมเริ่มนึกถึงเจ้านั่นอีกแล้ว ผมไม่อยากแสดงความรู้สึกอะไรตอนนี้...ผมคิดว่ามันไม่ดีเท่าไหร่...ผมยิ่งดื่มมากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว.. ไม่สิ... รู้ตัวนั้นแหละ แต่ผมคิดไปเองว่าผมไม่รู้ตัว.... เพราะว่าเหล้า..มันอาจจะช่วยผมระงับอารมณ์ได้บ้างในเวลานี้



"..พ่อ....ผมอยากให้พ่อเลิกเหล้าว่ะพ่อ"



               
                ...โธ่เว้ย ฉันก็พยายามแล้วนะ พ่อก็พยายามแล้วนะ....พ่ออยากจะเลิกเหล้าให้แกใจจะขาด แต่พอพ่อ..พอพ่อคิดถึงแกขึ้นมาทีไร พ่อก็นึกถึงความผิดของตัวเองไปด้วย...มันทำให้ไม่อยากอยู่อีกต่อไป...มันช่างไร้เหตุผลจริงๆที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ...พ่อก็ต้องดื่มจะได้ไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องคิดถึงเรื่องอะไรเลย อย่างน้อยผมก็ไม่ได้คิดอะไรเลยไปช่วงนึง...ไม่ก็คิด แต่ไม่รู้ตัวเพราะฤทธิ์เหล้า... เหล้านี้มันดีจริงๆ จะว่าไป ทำไมผมถึงได้ยินเสียงร้องไห้ที่ดังขนาดนี้ ผมไม่ใช่คนที่ร้องอะไรขนาดนั้น ...แล้วใครมาจับไหล่ผมอะไรตั้งแต่เมื่อไหร่ ...ผมเงยหน้าขึ้นมอง ...
                
                ชาลี?... ..เขาจะร้องไห้ทำไมน่ะ? หรือผมพูดอะไรไม่ดีออกไป...เมื่อกี้ผมเกือบลืมไปด้วยซ้ำว่าผมคุยกับเขาอยู่ เขาพยายามจะปลอบผมหรือผมต้องปลอบเขากันแน่ ผมเริ่มสับสนเล็กน้อย เรื่องเจ้านั่นหายไปจากหัว อ่า เขาเมาซะแล้วสิ ร้องอะไรกันขนาดนั้น บ้าจริง คนมองกันหมดแล้ว นี้เราจะทำลายบรรยากาศเขากันหรือเปล่าเนี่ย เฮ้อ...
                 ผมตัดสินใจพาเขาออกมาข้างนอก และผมว่าผมจะกลับแล้ว เขายังร้องไห้อยู่....ผมรู้ได้ว่าผมต้องเผลอพูดเรื่องลูกออกไปแน่ๆ เหมือนตอนที่มาดื่มกับเกล แย่ชะมัด ความจริงการดื่มเหล้านี้มันส่งผลแย่กับคนอื่นเสมอจริงๆ ผมยืนอยู่กับเขาสักพัก ก่อนจะเดินกลับ แต่เขาอาสาขี่จักรยานไปส่ง...
                  เขาแลจะเมาจริงๆ ผมนั่งซ้อนจักรยานเขากลับหอพัก ..เห็นเขาแล้วทำให้ผมไม่ทันได้นึกถึงเรื่องอื่นเลย แล้วผมเป็นห่วงเขาขึ้นมา...แล้วก็ห่วงว่าเขาขี่จักรยานเซไปซามา อดกลัวไม่ได้ว่ามันจะล้มลงไป กว่าจะถึงที่หน้าหอพักทำเอาลุ้นไปหลายรอบ ผมเดินเข้าตึกไป เขามองมาที่ผมและยังยืนอยู่ตรงนั้น ข้างกับจักรยานของเขา ไม่ไปไหน...

                  'ทำไมนายถึงต้องห่วงฉันขนาดนั้นด้วย'

                  "ฉันไม่เป็นอะไรแล้วน่า" ผมพูดออกไป สีหน้าของเขาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด...เขาห่วงผมจริงๆด้วยแฮะ... ผมมานึกได้อีกที นี้มันก็ดึกมากแล้วนี้นะ น่าจะเลยตีหนึ่งแล้วด้วยซ้ำ เฮ้อ...
                 
                  "ค้างที่นี้มั้ยล่ะ ดึกมากแล้ว...."



                  ผมเข้าไปในห้อง เขาเดินตามเข้ามา อ่า ...ง่วงเป็นบ้า ดื่มเหล้าแล้วเป็นอย่างนี้ทุกทีเลยแฮะ เข้าไปผมเลยนอนแผละไปกับเตียงเลย เหมือนทุกๆวัน ...แล้วนี้ผมอาบน้ำไปรึยัง...อ่า ช่างมันเถอะง่วงแล้ว แล้วเสียงก๊อกแก๊กๆนั้นมันอะไรนะ .......ผมหันไปเห็นชาลีกำลัง....จัดห้อง... .....จัดตอนนี้....... เสร็จอีกทีคงเช้า... จะจัดทำไมเล่า นี้มันห้องฉัน ฉันยังไม่จัดเลย...
                  "...เฮ้ย....มานอนเถอะ ..." ผมไม่ได้จงใจจะดุ แต่ผมอยากให้เขานอน ไม่งั้นผมคงปล่อยให้เขาปั่นจักรยานกลับบ้านไปแล้ว 


                  
                  พวกเราเงียบกันอยู่สักพัก พักใหญ่ๆ ผมอยากจะหลับไปเลย แต่เหมือนมีอะไรคาใจอยู่.. ผมอยากพูดเรื่องลูกให้เขาฟัง ตอนที่ผมมีสติ ไม่ใช่ตอนที่ผมเมา.. ผมแค่อยากจะบอกใครสักคน
"...ครอบครัวเรามีกันอยู่ 3 คน...ลูกของเราชื่อว่า ศิลปะ ฮะๆ เมียฉันบอกว่าเข้ากับชื่อพ่อดี ..." ผมพูดขึ้นมา และเล่าออกไป เล่าออกไปลอยๆ ผมคิดว่าเขาคงหลับไปแล้ว แต่ผมก็ยังเล่าไปเรื่อยๆ 


                  
                  
                   เงียบ....เขาหลับไปแล้วจริงๆ ผมหลับตาลง 
                   "..ว....วันนี้ผมอ่านนิยายมาเรื่องหนึ่งครับ..." ผมลืมตาขึ้น แต่ไม่ได้หันไปมองเขา เขาเองก็คงนอนไม่หลับเพราะแปลกที่สินะ...เขาเล่าเรื่องนิยายที่เขาได้อ่านมา ผมฟังเขาไปเรื่อย นิยายอะไรเศร้าเป็นบ้า ถ้าผมเป็นเด็กคนนั้นคงเลิกปลุกคนอื่นไปนานแล้ว...อยู่คนเดียวอย่างนั้น แล้วจะอยู่ไปทำไมกัน...แล้วก็เกิดสะดุด เพราะเขายังอ่านไปจบ ... ... ผมเริ่มรู้สึกว่านี้มันดึกมากแล้ว จะเช้าแล้วด้วยซ้ำมั้ง ผมง่วงมาก จนหลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้






                   ก๊อกๆๆ!! เฮ้อ บ้าชะมัด ใครมาเคาะประตูนะ..ให้ตายสิ... ผมไม่อยากลุก ง่วงเป็นบ้า เหมือนเมื่อคืนไม่ได้นอนเลย แล้วใครจะมาเคาะประตูได้ว่ะ ...ปกติไม่เคยมีใครมาหาเราสักหน่อย ไม่เคยมีใครมาหาด้วยซ้ำ ....สงสัยจะเป็นเกลละมั้ง เฮ้ออ... ผมถอนหายใจ และพยายามลุกขึ้นจากเตียง การตื่นนอน เป็นกระบวนการที่ยากที่สุดในชีวิตประจำวันของผมจริงๆ..ให้ตาย
                   
                   ชาลี...เมื่อประตูเปิดออกผมก็เห็นว่าเป็น...ชาลี..อ่า แล้วเขาออกไปอยู่ข้างนอกได้ยังไงน่ะ เมื่อคืนนอนที่นี้ไม่ใช่เรอะ.... ห๊ะ...แล้วนั้นอะไรมาทั้งถุงเลยน่ะ
                   "ต้มยำกุ้งครับ!"  เขาตอบ หน้าตาร่าเริง....เฮ้ยจริงดิ...ต้มยำกุ้งจริงๆดิ... ผมรับถุงมา ต้มยำกุ้งจริงๆด้วย แล้วยังอีกต่างหลายอย่าง ว้าว ดีจังเลย ผมไม่ได้กินอาหารไทยมานานมากแล้ว  ดีจริงๆ ฮะๆ ผมถึงกับหายง่วงทันทีเลย 
                   แล้วเขาก็พูดเรื่องนิยายขึ้นมา เขาอ่านจบแล้ว ตอนจบ ผมว่ามันแปลกๆไปหน่อย... แต่ผมก็ยิ้มเมื่อได้ฟัง...อย่างน้อยเด็กคนนั้นก็รู้ว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ไปเพื่อเด็กอีกคนหนึ่ง ถ้าเขาทำแบบผมจริงๆเขาคงไม่ได้เจอกัน...และคงใช้ชีวิตเหมือนกับไม่มีชีวิตตลอดไป......เขาลาและจากไป ผมเอาถุงอาหารทั้งหมดที่เขาเอามาให้วางลงบนโต๊ะ ผมนั่งมอง ...
 .
 .
.
.
...หรือจริงๆแล้ว..ที่ผมยังมีชีวิตอยู่ ก็เพื่อเจอกับใครสักคน..
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
 .
 .
.
-----------------------------------
หนาว :  

เอ็นทรี่นี้ใช้เวลาพิมพ์ 2 วันกันเลยทีเดียว
เพราะมะวาน เอิ่ม...มีอะไรนิดหน่อย
และวันนี้มีงาน oTL สลัดผักเอ๊ยย เบื่องานที่โรงเรียนน แว้กกก ไม่สิ กรูเบื่องานศิลปะ!!
อยากจะบอกว่า ตอนนี้พิมพ์ออกมาแล้ว ออกฮาๆว่ามั้ยงิ...  ยิ่งภาพนั้น 55+
กระชากอารมณ์เกินไปแล้ว กร๊ากก ภาพฮาจนไม่รู้จะเศร้ายังไงเลยทีเดียว 5555+
อันนี้แบบซูม 55+
วาดเองยังขำเอง 55+ ชาลีน่ารักเกินไปแล้ววว~~
ตอนแรกลงสีไปหมดแล้วนะ  แล้วมันไม่สวย.....
พอกลับมาสภาพนี้ ....ดูดีกว่าเยอะเลยเว้ยย
ก็เลยจบด้วยสภาพนี้......
เอวังเกินไปแล้ว
ตอนนี้แลกรเสื่อมว่ะ 55+ แย่จริงๆ oTL...

edit @ 20 Jan 2009 00:12:49 by Kid [Naokun]

edit @ 20 Jan 2009 00:16:12 by Kid [Naokun]

 

 

แค่อยากจะบอกว่า จัดหน้ากระดาษใน exteen นี้งงจริงๆเลยเว้ยย

edit @ 20 Jan 2009 00:21:09 by Kid [Naokun]

edit @ 20 Jan 2009 00:58:02 by Kid [Naokun]

edit @ 20 Jan 2009 19:38:36 by Kid [Naokun]

edit @ 20 Jan 2009 19:46:12 by Kid [Naokun]

edit @ 20 Jan 2009 21:59:28 by Kid [Naokun]

 

  แกว้กก! สงสัยจะพิมพ์ไม่ดี oTL มีคนเข้าใจว่า 'เธอ' คือเมียกรปหมดแล้ว อ่า oTL...

'เธอ' ในที่นี้คือ 'พูนิก้า' ตะหากล่ะงิ TTwTTv........

อ่า ช่างมันเถอะ oTL...............แง่ว

edit @ 21 Jan 2009 00:43:51 by Kid [Naokun]

Comment

Comment:

Tweet

อยากบอกหนาวว่า........

ขำรูปมากกกกกกกกกกก !!!!!
(แบบไม่ทราบสาเหตุ....)
และ หนาวขยันมากกกก !!!!!
(สุดยอดมากๆเลยค่ะ..)

ฟิคน่ารัก น่ารัก น่ารักมาก...
ชอบแบบไม่ทราบสาเหตุ.. ไม่เข้าใจว่าทำไม
รู้แค่ว่า ชอบมากๆค่ะ..!!

#10 By Amina Eirwen on 2009-01-26 02:52

อุ๊บแม่เจ้า
ชอบจัง ฟิกเรื่องเดียวกันแต่เป็นคนละคนที่เล่าเรื่อง มันให้ความรู้สึก ให้มุมมองหลากหลายไปอีกแบบค่ะ

ความคิดของกร หลายๆครั้งก้ดูเป็นเด็กนะคะ เหมือนกับเด็กที่รู้ว่าตัวเองทำผิด ก็เลยกลัว ไม่กล้าบอกใคร แล้วก็ย้ำๆซ้ำๆมันในใจอยู่เสมอ อย่างงี้คงทรมานแย่เลย

คุณชาลีน่ารักมาก! ต้มยำกุ้งสุโก๊ย!! ขอให้รสเปรี้ยวๆเผ็ดๆของต้มยำจะทำให้คุณกรลืมรสขมในชีวิตไปได้นะ อั๊ย (เหวอ เม้นน่าขนลุำกมาก)

ปล.ฮาหน้าชาลีมากค่ะ คนละอารมณ์กะฟิกเลย ไม่บอกจะไม่รู้ว่าเรื่องเดียวกัน (/me โดนพี่หนาวตบ)

#9 By Demetria Nachtwey on 2009-01-23 21:45

ตอนแรกก็เข้าใจว่า เธอ คือพูนิก้า ...
แต่พออ่านข้างล่างดู....
เออ..เข้าใจเป็นเมียกรก็ดีเหมือนกัน ก๊ากๆๆ
(/me โดนคุณหนาวถีบกระเด็น)

confused smile ชอบหน้ากรตอนซ้อนท้ายจักรมากคะ อารมณ์ประว่า
-กุตายแน่วันนี้-

#8 By lovecook on 2009-01-21 22:40

ชอบที่ชาร์ลี ทำตัวเขิลล์อาย(เหมือนสาวน้อย)แบบนี้จัง~

อ่า กรเริ่มเห็นหน้าชาร์ลีซ้อนทับกับ "เธอ" (เมีย?)แล้วเหรอเนี่ยย

อิอิ ชอบจัง กับความสัมพันธ์น่ารักๆ แบบค่อยเป็นค่อยไปแบบนี้

#7 By yooney มาเยือน~ on 2009-01-20 23:27

อาเห้ย น่ารักนะนี่ แต่เด้วนะ ตรงนี้อ่ะตรงนี้
>>
"......ใช่...อืม....ฉันอยู่คนเดียว.." ผมมองหน้าเขา และผมก็เห็นเธอ
<<

กรเห็นหน้าชาลีเป็นหน้าเมียเหรอ .... อ่ะเห้ย ชาลี แย่แล้วๆ เคะมากๆ เคะแบบกู่ไม่กลับ (ปกติก็กู่ไม่กลับอยู่แล้ว)

สรุปว่าในที่สุดนายมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อมาเจอกับชาลีเหรอเนี่ย ฮ่าๆๆ ใช้ได้ ๆ ขอให้มีความสุขนะ เขาอ่อนไหวมากอย่าทำเขาร้องไห้นะ

#6 By [ S h e c k ] on 2009-01-20 22:24

ตูแอบขำตั้งแต่ ที่กรคิดว่าทำไมเสียงร้องไห้มันดังจังฟะ ตูไม่ได้ร้องดังขนาดนั้นซะหน่อย แล้วเงยหน้ามาเจอชาลีร้องไห้อยู่ กร๊ากกกก มองจากสายตากรแล้วฮาชะมัด

เขาตอบหน้าตาระเริง <<< ตูว่าระเริงมันไม่ใช่ฟ่ะ OTZ ฟังดูเหมือนหญิงเริงเมืองมาก (ฮา)

มาแบบเรื่อย ๆ ชิว ๆ แต่ตรงสรุปทำได้ดีและเด็ดขาดมากจ้ะ ชอบ ๆ

รูปแม่ง...ฮาเกินไปแล้ว OTZ กร๊ากกกกก

ว่าแต่ไมเคิล เปลี่ยนเฮดตอนไหนฟะ ตูเพิ่งจะเห็น กรอย่างเท่ อาอาอา

จากโรมิโอ

#5 By ++Wadoiji++ on 2009-01-20 21:47

แอร๊ชชช !!!
/me ซับเลือด ...

คู่พ่อม่ายสองหน่อนี้จะน่ารักเกินไปแล้วววว !!!(ฮา)
ยิ่งประโยคสุดท้าย " อยู่เพื่อเจอใครสักคน "

ภาพประกอบน่ารักมากๆเลยน่อ ^ ^
กำลังอ่านๆอยู่นี่ เลื่อนเจอภาพ รู้สึกเตะตาทันที
(ทำฟีลเรื่องน่ารักไปเลย ฮา)

#4 By Pupu Meteor on 2009-01-20 10:05

ไมเคิ่ลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล

นี่แก๊เปลี่ยนเฮ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ไมเคิ่ลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล

โอร๊ววววววววววววววววววว*นั่งสครีมกลาง รร.*

แล้วไอ้ัรูปนั่นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

ให้พ่อดื่มเหล้าต่อปายแหละเฟร้ยยยยยยย
โอร๊ววววววววววววววววววววววววววววววว

ไมเคิ่ลลลลลลลลลลลลลล ไมเคิ่ลลลลลลล 555+

#3 By เดวิด (124.157.234.198) on 2009-01-20 09:56

คืออ่านกำลังอิน เห็นรูปกรกับชาร์ลีขี่จักรยานฮาแตกเลยค่ะ confused smile

สองคนนี้น่ารักจังเลย

#2 By ป้าซาบ on 2009-01-20 03:31

กรั่ก ก่อนอื่น ต้องบอกว่า...
ขยันกันเกินไปแล้ววววววววววววว!!!!!!!!!!!!!!!!!
อะไรกันนี่! ขยันอัพเกินหน้าเกินตา เล่นเอาคนชอบดองอย่างเราร้อนก้นเลยนะคะ 555+

อืม เรื่องจัดหน้ากระดาษในเอ๊กซ์ทีนอีฟก็งงเช่นกัน sad smile

ฟิคมีภาพประกอบซะด้วย (ดูภาพล่างแล้วแอบฮา)

cry กรนี่เป็นป๋าที่น่ารักจริงๆ ส่วนชาร์ลีก็อ่อนโยนน่ารักมาก

"...หรือจริงๆแล้ว..ที่ผมยังมีชีวิตอยู่ ก็เพื่อเจอกับใครสักคน.."
ชอบสรุปตรงนี้ค่ะ อ่านแล้วรู้สึกเหมือนว่า...อา ป๋าคิดได้แล้ว อะไรแบบนี้
แล้วก็อยากเข้าไปตบไหล่กร *ตบไหล่แปะๆ*
"ดูแลชาร์ลีให้ดีล่ะ ป๋า" / วิ่งหนีไป

#1 By อีฟ on 2009-01-20 02:27