[BT] เหตุผล

posted on 03 Mar 2009 21:29 by orb01 in BT

 

(เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจ็กบลอดเวน) 

 

 

 

 


"...ส..สวัสดีครับ?"

 

 

 

 

"ฮัลโหล? หา.. นั่นใครน่ะ?" ผมพูดเสียงงัวเงียได้ที่ นอนอยู่บนเตียง โทรศัพท์วางแนบอยู่บนหู ผมพยายามปรับเสียงให้เหมือนคนธรรมดาๆคุยกัน แต่ยังไงก็เหมือนขี้เมาเพิ่งตื่นอยู่ดี

"อ่ะ...เอ๋? ก..ก็คุณเป็นคนโทรมานะครับ!" เสียงปลายทางพูดกลับมาตะกุกตะกัก ห๊ะ...แล้วผมจะไปโทรหาใครได้ ถ้าผมหลับอยู่

 

 

"หา...ฮัดเช่ย!!" ผมพยายามจะพูดอะไรสักอย่างตอบกลับไป แต่พอจามออกมาดันลืมหมด ผมขยี้ตาเผื่อจะช่วยให้ตาสว่างมากขึ้น "งือ...งั้นเรอะ...แล้วฉันจะโทรไปไหนทำไมกัน? นี้กี่โมงแล้วเนี่ย?" ผมคุยกับคนในโทรศัพท์ต่อ

"เอ่อ....ตี 4 กว่าๆแล้วครับ...แล้ว เอ่อ...น..นั้น คุณกรใช่มั้ยครับนั้น" เสียงนั้นเลิ่กลั่กกว่าเก่า ห๊ะ..ผมยันตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างเนือยๆ เสียงแบบนี้..


"ฮัดเช่ย!!" จามตัดหน้าตัวเองไปหนึ่งครั้ง "ชาร์ลี? ชาร์ลีนายเองเรอะ ฮ่าๆ ก็นึกว่าใคร แล้วโทรมาทำไมตั้งแต่เช้า?" ผมฟังดูดีๆอีกทีก็พอจะรู้ว่าฝั่งนั้นเป็นใคร
"...อ๊า? ม..ไม่ใช่แล้วครับ คุณกรนั้นแหละครับที่เป็นคนโทรมา ผมได้ยินเสียงโทรศัพท์ยังตกใจเลยครับ ใครจะบ้าโทรหาคนอื่นตอนตีสี่กันละครับ............ อ่ะ อ๊า..ผม.. ไม่ได้จะว่าคุณนะครับ ต..แต่หมายถึง" เขาพูดมาชุดใหญ่ และผมพอจะนึกท่าทางของเขาออก ฮ่าๆ


"ฮืม ไม่เป็นไร" ผมรีบตัดบท เพราะผมยังไม่ได้ทันได้นึกโทษเขาเลย "สรุปแล้วฉันโทรไปสินะ...ฮัดเช่ย!! ...สงสัยฉันเบลอๆแฮะ เมื่อคืนดื่มมานิดหน่อยน่ะ โทษทีๆ" สงสัยจะเป็นผมที่ผิดแฮะ

 

"งั้นวางละกัน"
"เดี๋ยวครับ....คุณกร เมื่อกี้คุณกรจามตั้งหลายรอบ ไม่สบายหรือเปล่าครับ?" หือ? หลายรอบเรอะ ผมว่าผมจามไปรอบเดียวเองนะ เอ๊ะ...หรือสอง
"เอ่อ..เปล่าหรอก ฉันสบายดี แต่ห้องมันฝุ่นเยอะนิดหน่อยน่ะ ว่าจะจัดหลายรอบแล้ว ขี้เกียจ" ผมล้มตัวลงนอนอีกรอบ กะว่าวางหูแล้วจะหลับเลย ผมมองดูผ้าปูที่ผมนอน...เอ่อ...แล้วนี้มันซักครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ล่ะเนี่ย..
"..คงจัดวันนี้ล่ะมั้ง ไม่รู้สิ" ผมพูดไปอย่างนั้นก็เถอะ ทุกครั้งที่จัดอย่างมากสุดก็เอาพวกหนังสือกับเสื้อผ้าบนเตียงไปกองไว้ที่อื่นแค่นั้นแหละ

 

 

"วันนี้..?..ห..ให้ผมไปช่วยมั้ยครับ! เดี๋ยวผมเอายาไปให้ด้วย"
"หือ? อืม ก..ก็ดีนะ มาเที่ยงๆล่ะ" ผมหลับตาพูด บอกลาและหลับไป

 

 

 

----------------------------------

 

 

 

หือ...

 

 

 

ผมค่อยๆลืมตาขึ้น เพราะเหมือนเห็นอะไรขยับไหวๆอยู่ข้างเตียง ผมพยายามลืมตาให้กว้างขึ้น.. คน?...ขโมย!?

 

 

"เฮ้ย!!" ผมตะโกนออกไปอย่างไม่รู้ตัว
"หวาาาา!!" ชาร์ลีที่นั่งยองๆจัดของอยู่ข้างๆเตียงผม ล้มนั่งไปกลับพื้น "ข ..ขอโทษครับคุณกรผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ตื่น แต่ผมคิดว่า ผม...กำล..จัดนี้.."

 

 

"อ่าว นายเองเรอะ" ผมยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างโล่งใจ "แล้วนายเข้ามาได้ยังไงน่ะ..."
"ก็..คุณกรเป็นคนเปิดให้ไงครับ...คุณกรไม่พูดอะไรเลย เดินมาเปิด แล้วก็เดินกลับไปนอนต่อเลย..ผมก็เลยคิดว่าน่าจะจัดไปก่อนเลย" .....เออ...จริงสิ ผมเป็นคนไปเปิดให้เองนี้หว่า นึกว่าฝันซะอีก

"เอ่อ...โทษที วันนี้เบลอๆแฮะ แล้ว...เพิ่งเริ่มใช่มั้ย" ผมมองว่าเขาเริ่มมาจัดที่ตู้ข้างเตียงก่อน เพราะรู้สึกว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม
"ก..ก็ผมเห็นของที่กองอยู่ แล้วถ้าเก็บ...ผมไม่รู้ว่าจะเก็บไว้ตรงไหน ผ..ผมเลยเอาน้ำมาเติมดอก..กุหลาบพวกนี้ก่อน" เขาพูดแล้วเอาน้ำเติมเข้าไปในแก้วต่อ
"อืม..อ้อ อ้าว มันจะหมดแล้วเรอะ" ผมหยิบแว่นมาใส่ เอาหน้ายื่นไปใกล้ๆเพ่งดูที่แก้วดีๆ "โธ่ ไอ่รอยนี้ทำให้ฉันนึกว่ามันมีน้ำอยู่ตลอดเลยนะนั้น ก็ว่าอยู่.. โทษทีๆ" ผมหันไปขอโทษเขา เหงื่อเขาออกมา ใกล้ๆแบบนี้เห็นชัดเลย
"นายเป็นป่วยรึเปล่าน่ะ เหงื่อแตกพลั่กเชียว ในนี้ร้อนเหรอ"
"ป...เปล่าครับ ผมไม่ได้เป็นอะไร" เขารีบลุกเดินไปเก็บของที่อยู่ตามพื้นแทน
ผมมองตามไม่ได้พูดอะไร แค่ลุกขึ้นจากเตียง แล้วจะไปห้องน้ำ

 

 

 

"อ่ะ ในลังนี้มีฟิล์มเต็มเลย คุณกรนี้ชอบตัดฟิล์มสวยๆเก็บไว้จริงๆสินะครับ ขอดูหน่อยนะครับ" ผมพยายามนึกว่าลังที่เขาพูดถึงนี้มันลังไหน แล้วหันไปมองเขา
"เฮ้ย! เดี๋ยว! นั้นไม่ใช่..." ผมร้องห้าม แต่ไม่ทันเสียแล้ว ชาร์ลีเอาฟิล์มขึ้นส่องกับแสงแดด เขาตกใจกับภาพในฟิล์มนิดหน่อย แล้วหันมามองผม
".....ผ..ผม..เข้าใจแล้วครับ" เขาพูด แล้วเก็บฟิล์มลงในลังเหมือนเดิม จัดการแพ็คปิดอย่างดีให้ด้วย
"เฮ้ย! ไม่ใช่แล้ว! ฟิล์มพวกนั้น ฉันจำเป็นต้องตัดมันออกน่ะ ฉากบางฉากมันก็เกินไป ตัดออกให้เหลือแต่พอควร... นี้ๆ ที่ฉันชอบนะมันอยู่ตรงนี้" ผมเดินไปที่ชั้นหนังสือหยิบกล่องโลหะจากชั้นบนสุด เอามายื่นให้เขา

 

 

"โห... เยอะจัง" เขาเปิดฝาออก
"หลังๆนี้ ไม่ค่อยได้ตัดเท่าไหร่หรอก ในนั้นก็เก่าๆทั้งนั้น ที่ให้นายไปก็ล่าสุดล่ะมั้งนะ" ผมพูดแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

 

 

 ผมเดินออกมาพบเขาจ้องฟิล์มแผ่นหนึ่งอยู่
"เป็นไง สวยล่ะสิ" ผมเช็ดน้ำที่หน้าออกด้วยแขนเสื้อ เอามือถูๆหัวนิดหน่อยให้ผมมันไม่ยุ่งมาก เขามองมาที่ผม แล้วมองไปที่ฟิล์ม ผมหยิบแว่นที่เตียงขึ้นมาใส่
"เป็นอะไรของนายน่ะ..." ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ

 

 

"นี้มัน รูปคุณกรนิครับ?"  ผมได้ยินและนิ่งไป นิ่งไปซักพัก ผมลืมไปเสียสนิทเรื่องฟิล์มกล้องถ่ายรูปที่อยู่ในนั้น ฟิล์มพวกนั้นเป็นของๆพ่อ ตอนที่ท่านเสีย ผมกลับไป...เจอมันกระจายอยู่ตามพื้น

 

"อ...เอ่อ แต่ฟิล์มมันเก่ามากแล้ว มองไม่ค่อยชัด ภาพเล็กด้วยแฮะ แต่ก็พอจะดูออก.....คุณก.." เขาเงยหน้าขึ้นมาผมก็หยุดพูดไปเฉยๆ ผมมองหน้าเขา เขาทำท่าเหมือนจะร้องไห้

"...หือ? อือ... ฟิล์มมันนานแล้วแหละ อยากเห็นภาพที่อัดแล้วมั้ยล่ะ" ผมรีบเปลี่ยนเรื่อง แต่สีหน้าผมคงยังไม่เปลี่ยนมาก  ผมเดินไปเก็บหนังสือตามทางไปเก็บที่ชั้นด้วย แล้วหยิบอัลบั้มรูปออกมา ผมยื่นให้เขา

"...ไม่ต้องคิดมากหรอก" ผมพูดขึ้นมาเฉยๆและยิ้มให้เขา "เอ้า ..ฉันไม่เคยให้ใครดูเลยนะ" เขารีบรับไปแล้วพูดครับๆ

 

 

 

ผมเดินเก็บเสื้อผ้าที่อยู่ตามพื้น ผมไม่อยากให้เขาเป็นคนเก็บ ฮ่าๆ แล้วเอาไปยัดใส่ตะกร้าข้างๆประตูห้องน้ำ แต่ก็ยังไม่หมด ...เสื้อผ้าทำไมมันเยอะจังว่ะ ทั้งๆที่ใส่อยู่ไม่กี่ตัว

 

 

"น่ารัก! คุณกรตอนเด็กๆน่ารักจังเลยครับ"

 

 

ชาร์ลีนี้นายมาช่วยชั้นไม่ใช่เรอะ...แต่ก็ดีแล้วละที่ยิ้มออกมา เพราะมันทำให้ผมยิ้มด้วย

"ห๊ะ....ไอ่เด็กหน้าตากวนส้นตีนแบบนั้นน่ะนะ น่ารัก" ผมนึกถึงตัวเองสมัยแต่ก่อนแล้วมันน่ารักไม่ลงจริงๆ
"ฮ่าๆ น่ารักออกนะครับ ....อ่ะ คุณกรกินข้าวมั้ยครับ? ผมเอามาด้วยนะ" สงสัยเพราะเห็นผมเปิดตู้เย็นเขาเลยรีบพูดขึ้นมา นายทำกับข้าวมาด้วยงั้นเรอะ...ผมมองเขาเอากับข้าวมาจัดให้แล้วยิ้มออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

 

 

 

"นายนี้ทำอาหารเก่งเป็นบ้าเลยนะ เปิดร้านเลย! อร่อยๆ ฉันชอบ ฮ่าๆ" ผมพูดไปกินไป
"ฮะๆ ไม่เก่งหรอกครับ ผมก็แค่พอทำกินเองได้น่ะครับ" เขาพูดแล้วหัวเราะแฮะๆ
"พอทำกินได้น่ะมันฉันแล้ว อย่างนายเนี่ยขายได้เลย" ความจริงแล้วของผมต้องเป็น ทำแล้วกินไม่ได้มากกว่าแฮะ
"เอ้อ! แล้วแสนรักเป็นไงบ้าง" ผมพูดข้าวเต็มปาก
"ส...แสนรัก....อ้อ บางแสนกับบางรักน่ะเหรอครับ ก..ก็สบายดีครับ บางแสนซนนิดหน่อย" เขายิ้ม ผมตอบกลับไปแค่ว่าดีแล้วๆแล้วก็กินข้าวต่อ

 

"ม่ะ กินเสร็จแล้ว ฉันทำอะไรได้บ้าง ... ความจริงนี้มันก็สะอาดกว่าปกติมากแล้วนะเนี่ย" ผมมองไปรอบๆห้อง ไม่เหลืออะไรกองอยู่บนพื้นแล้ว มันสะอาดสุดๆในสายตาผม
"...ยังนะครับคุณกร นี้แค่เก็บของที่เกะกะออกเฉยๆ ยังไม่ได้กวาดถูเลยนะครับ" เขาอธิบาย เอาหนังสือเล่มสุดท้ายเก็บเข้าชั้น

"ต้องกวาดด้วยเรอะ..." ผมทำหน้าเบื่อๆแล้วหันไปมองเขา แล้วยังถูพื้นอีก ...แล้วมันจะเสร็จเมื่อไหร่ละเนี่ย ผมคิดแล้วก็ท้อ ถึงผมไม่ได้วางแผนว่าจะทำอะไรต่อหลังทำความสะอาดเสร็จก็เถอะ แต่แค่นี้ผมก็เบื่อแล้ว
"...ไหนๆก็ทำแล้ว...ก็ต้องทำให้สะอาดสิครับ" นี้มันก็สะอาดแล้วนา ห้องนี้ไม่เคยมีทางเดินมาก่อนเลยนา ผมรู้สึกเบื่อจริงๆแล้วแฮะ

 

ผมทิ้งตัวลงบนโซฟา มองเขาเดินไปเปิดหน้าต่าง ประตูระเบียง แล้วก็ประตูหน้าห้อง
ผมนั่งมองเขากวาดห้อง ฮ่าๆ เลวจริงๆ เรียกเขามาช่วย แล้วก็มานั่งดูเขาทำ ถ้าทำแบบนี้กับเธอคงโดนด่าไปแล้ว ผมหัวเราะ นี้เกือบเป็นครั้งแรกที่ผมนึกถึงภรรยาแล้วไม่เศร้า 
เขาหันมาทำหน้างงๆ และบอกว่าผมดูมีความสุขแปลกๆ อืม นั้นสินะ ผมว่าวันนี้ผมอารมณ์ดีแปลกๆเหมือนกัน

 

 

"แล้วหนังสือพวกนั้นจะเอาไปไหนน่ะ" ผมมองเขายกหนังสือตั้งใหญ่ขึ้น มันทำท่าจะล้มลงมาทุกเมื่อ
"เอ่อ ชั้นนี้มันเต็มน่ะครับ ผมจะย้ายไปไว้ชั้นนู้น" เขายกอย่างยากลำบากมาก ความจริงค่อยๆขนก็ได้นะ
"มาๆ ฉันช่วยดีกว่า" ผมลุกขึ้นแล้วจะเดินไปช่วยเขา
"มะ..ไม่ต้องหรอกค.. เหวออออ!!"

 

 

พลั่ก!

 

 

 

"คุณกรคร้าบ!!"

 

 

 

โอเค... เขาสะดุดขาตัวเอง แล้วล้มทับผม ผมจับตัวเขาไว้ อืม.. เจ็บว่ะ ไม่เบาเหมือนตอนที่อุ้มเลยนะ รู้สึกเหมือนจะมีหนังสือหล่นกระแทกหัวผมสองสามเล่มแฮะ...เจ็บชะมัด เขาขอโทษมาชุดใหญ่ แล้วรีบดูหัวผมใหญ่ ลุกก่อนสิเว้ย ลุกก่อนน

ผมพยายามจะยันตัวขึ้นเขาก็ลุกลี้ลุกลนไม่แพ้กัน ผมเขิน ใช่ ผมรู้สึกว่าตัวเองเขิน ไม่ๆ แล้วผมจะเขินทำไม ไม่ใช่สาวที่ไหนล้มทับซะหน่อย ผมไม่ได้เขิน แค่ตกใจเฉยๆ ความรู้สึกมันคล้ายกัน ผมไม่ได้เขิน

 โอเคนะ ผมไม่ได้ ... เดี๋ยวนะๆ แล้วเมื่อกี้เสียงใคร... ผมหันไปทางประตู

 

 

 

ลีออน 

 

 

 

นายมาถูกจังหวะมาก ขอบคุณ....หนึ่งวันมี 24 ชั่วโมง แต่นายดันมาเวลานี้พอดี เวลาที่ฉันเปิดประตูทิ้งไว้พอดี แล้วเวลาที่ชาร์ลีล้มมาพอดี เขายืนนิ่ง ...แล้วเอื้อมมือมาปิดประตู แล้วเปิดประตูเข้ามาดูใหม่...

"มีอะไร?" ผมถามห้วนๆหลังจากลุกขึ้นแล้ว ชาร์ยิ่งเลิ่กลั่กเข้าไปใหญ่พยายามจะอธิบายให้ลีไม่เข้าใจผิด แต่ท่าทีแบบนั้นมันชวนเข้าใจผิดไปกันใหญ่เลยนะเนี่ย (/เหงื่อตก)

"ผมเอาหนังมาคืน....ตอนวันงานคุณลืมเอากลับ" เขาวางหนังลงบนมือผม แล้วจากไป... นายมาทำไมลีออน (/เหงื่อตก)

 

"....ไม่ต้องขอโทษแล้ว ชาร์ลี แค่หนังสือตกใส่หัวกับคนล้มทับมันไม่ได้เจ็บขนาดนั้นหรอกน่า" ผมพอจะรู้ว่าเขาขอโทษเรื่องที่กลัวว่าลีจะเข้าใจผิดมากกว่า แต่ไม่น่าหรอกน่า จะบ้าหรือไง หนังสือกระจายเต็มพื้นดูก็รู้ว่าล้ม ...ถึงหนังสือจะกระจายอยู่เต็มพื้นทุกครั้งที่มันมาก็เถอะ...(/ซีด)

 

"จัดกันต่อเถอะ" ผมรีบพูดขึ้นมา เพราะดูจากหน้าแล้ว เขายังคิดเรื่องนี้อยู่ เอ่อ ....เอาเถอะนะ

 

 

พวกเราจัดห้องกันต่อ พูดคุยกันน้อยลงซะอย่างนั้น...บรรยากาศเงียบมาก ชวนหลับ ทำให้ผมยิ่งเบื่อเข้าไปใหญ่ ....

 

ผมเดินไปหยิบฟิล์มของพ่อที่อยู่ในกล่อง ส่วนมากเป็นรูปผม ผมพอจะนึกออกว่าทำไมมันถึงกระจายอยู่ตามพื้นได้....พ่อคงจะโมโหและเกลียดผมมาก ผมวางลงที่เดิม เดินไปทิ้งตัวลงกลับเตียง กะว่าจะนอนเล่นเฉยๆ แต่สงสัยจะหลับไปเลย

 

 

---------------------------------------

 

 

มืด

 

 

ที่นี้มืดมากจนผมมองไม่เห็นมือตัวเอง แล้วที่นี้ที่ไหน ผมพยายามมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นอะไรเลย จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้น เสียงเหมือนคนร้องพร้อมกับเสียงทุบตี ผมลุกขึ้นเดินไปตามเสียง ผมเริ่มได้ยินเสียงฝนตกซ่าๆ แต่ไม่มีน้ำซักหยด ผมเดินไปเรื่อยๆ เสียงเริ่มชัดขึ้น เริ่มมีแสงสลัวๆมาจากข้างหน้า ผมเดินเข้าไปหามันเรื่อยๆ จนผมสัมผัสได้ถึงน้ำฝนที่หยดลงมา และที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ภาพตรงหน้าเริ่มปรากฏ แล้วมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

 

 

เด็กผู้ชายคนหนึ่งกะลังโดนรุมซ้อมอยู่กลางสายฝน เสียงต่อยด้วยหมัด และฟาดด้วยไม้มันดังขึ้นเรื่อยๆ ผมตกใจมาก รีบวิ่งเข้าไป แต่ผมก็ล้มลงหน้าฟาดกับพื้นน้ำกระเซ็น มีอะไรบางอย่างรั้งขาผมไว้ ผมพยายามดันตัวขึ้น แต่ก็ล้มลงไปอีก ผมไม่ได้สนใจตัวเองมาก ผมสนใจแต่จะเข้าไปช่วยเด็กคนนั้น

 

 

'ศิลป์!!!!!' ผมแหกปากตะโกนออกไป ทั้งๆที่นั้นอาจจะไม่ใช่ศิลป์ก็ได้ ผมยังแหกปากต่อไป ด่าพวกมัน เรียกชื่อลูก แล้วบอกให้พวกมันมาทำผมแทน บางอย่างที่รั้งผมไว้เริ่มกลืนผมลงไปถึงเข่า ผมลุกไม่ได้แล้ว ได้แต่ตะโดนต่อไปอย่างยากลำบาก ตะเกียดตะกายเพื่อจะหลุดออกไปช่วยเขา

 

ผมรู้สึกเหมือนค่อยๆโดนกลืนลงไปในแอ่งน้ำของฝนสีดำที่ตกลงมา ผมทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง ได้แต่มองดู จนศิลป์นิ่งไป ฝนที่ตกลงมาทำให้ดูยากว่าผมร้องไห้ ผมร้องไห้ พวกมันเดินจากไป ทิ้งศิลป์นอนอยู่ตรงนั้น ผมมองร่างที่นอนอยู่ไกลๆนั้นแล้วร้องไห้ อยู่ๆเขาก็ค่อยๆยันตัวขึ้นมา ผมตกใจมาก รีบเรียกชื่อเขา เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ผมยังถูกบังคบให้นอนอยู่ตรงนั้นอย่างทำอะไรไม่ได้ เขาเดินเข้ามาเรื่อยๆ แผลตามตัวเริ่มเห็นชัดขึ้นเมื่อมาอยู่ใกล้ๆ มันทำให้ผมยิ่งโทษตัวเอง

 

 

เขาเดินมาใกล้จนผมเห็นหน้าเขาชัด

 

และพบว่า นี้มันตัวผมเอง

 

 

 

'ทำบ้าอะไรของพ่อน่ะ...' ตัวผมที่ยืนอยู่ตรงนั้นพูดเสียงเรียบ

 

ผมมองเขา และรู้ตัวอีกทีตัวเองก็อยู่ในบ้าน และตัวผมเพิ่งเดินเข้ามา

'นี้แก ไปมีเรื่องมาะอีกแล้วใช่มํ้ย!! นึกว่าฉันอยากได้ลูกเป็นนักเลงหรือยังไง ห๊า! แกชอบเป็นแบบพี่แกนักรึไง!!' ตัวผมพูดออกไปอย่างนั้นก็จริง แต่ในใจผมกลับสนใจแต่แผลตามตัวของเขา เขากลับไม่สนใจอะไร เดินผ่านผมไปเลย


'แล้วนี้แกคิดจะไปไหนนะ!! ห๊าา กลับมาฟังฉันพูด!' ผมเดินอย่างยากลำบากตามเขาไป 'แล้วนี้แก...อย่าบอกนะว่า ที่มีเรื่องเพราะผู้หญิงอีกแล้ว ห๊าา!!' ผมเอาไม้เท้าที่ไว้ช่วยเดิน ฟาดที่ขาไปที่หัวของเขา ถึงจะอยากให้มันแรง แต่แรงก็ไม่มี


'โอ๊ย! อะไรของพ่อเนี่ย! เดินไม่ไหวก็นั่งอยู่เฉยๆนั้นแหละไป! น่ารำคาญ..' ผมฟังตัวผมเองพูดกับผม ... แต่ก่อนผมเป็นผู้พูด ผมแทบไม่รู้สึกอะไร แต่คนฟังรู้สึกเสียใจมากๆ จนแทบเก็บไว้ไม่อยู่ ผมรู้สึกว่าอยากร้องได้ แต่คราวนี้กลับไม่มีน้ำตา ผมเป็นห่วงเขามาก แต่แสดงออกไปไม่ถูก ได้แค่ด่าเขาต่อ จนเขาหายขึ้นห้องไป

 

ผมหลับตา ลืมตาขึ้น
เห็นภาพผมต่อยเขาล้ม

 

 ผมหลับตา ลืมตาขึ้น
เห็นภาพเขาบอกว่าเกลียดผมแล้วเดินจากไป

 

ผมหลับตา ลืมตาขึ้น
เห็นภาพพ่อกำลังนั่งร้องไห้อยู่กับแผ่นฟิล์มพวกนั้น

 

 

 

ผมหลับตา ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็ไม่พบกับอะไรอีกแล้ว
ผมนั่งลง กอดเข่า แล้วพบว่าไม้เท้าหายไปแล้ว ผมกลับมาเป็นผมเหมือนเดิม ที่นั่งอยู่คนเดียวในความมืดตอนแรกสุด ผมกอดเข่าแน่นกว่าเดิม คราวนี้ผมร้องไห้ ผมไม่รู้ว่าต้องทำอะไรต่อ ได้แต่นั่งคิดว่า
พ่อเป็นห่วงผมมาก ถึงพ่อผมจะรู้ว่าผมถูกทำร้ายอยู่ พ่อก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ถึงจะวิ่งออกไปก็ไม่มีทางทัน ผมมันโง่มากที่คิดว่าพ่อเกลียดผมมาตลอด...


...อยู่ๆผมก็ได้ยินเสียงร้องไห้ที่ไม่ใช่ของผม ผมเงยหน้าขึ้นมาไม่เห็นใคร เพราะมันมืดมาก แต่ภาพตรงหน้าผมก็เริ่มชัดขึ้น ผู้ชายคนหนึ่งนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ตรงหน้าผม ผมไม่เห็นหน้าเขา นั่งอยู่สักพัก ผมยังร้องไห้ต่อไป เขาก็เช่นกัน ...

 

ผมเริ่มรวบรวมสติ...ถามเขาออกไป

 

"นายเป็นใคร...?"

 

 

เขาเงยหน้าขึ้นมา...ผมค่อยๆลืมตาขึ้น แสงแดดที่ส่องเข้ามาสว่างมากจนตาปรับโฟกัสไม่ทัน ผมขยี้ตาหลายรอบเผื่อจะช่วยให้มันดีขึ้น แต่ก็ช่วยไม่ได้มาก แต่ก็พอจะรู้ว่าตัวเองตื่นแล้ว ...นอนอยู่ในห้องของตน

 

ฝันงั้นเรอะ...ฝันเดิมๆ ถึงจะเป็นฝันแต่มันก็ทำให้ผมกลับมาเศร้าเพราะเรื่องในอดีตอีกครั้ง ผมเริ่มคิดอีกครั้งว่าผมอยู่ไปทำไม คนที่เลวที่สุดคือผม ...ผมสิควรจะจากโลกนี้ไป

 

ผมหลับตาลงอีกครั้งเพราะแสงที่จ้า แล้วลืมตาขึ้นมาพบกับเขานอนหลับอยู่ตรงนี้ อีกครั้ง... มือของผมกำแขนเขาไว้แน่นมาก ผมจึงรีบปล่อยกลัวจะเขาจะเจ็บ

 

ชาร์ลี...

 

นายเข้าไปร้องไห้กับฉันในฝันทำไม ...

 

 

คิ้วผมขมวดมากขึ้น แล้วคลายออก
เป็นครั้งแรกที่ผมคิดว่าผมยังไม่อยากตาย

 

ผมหัวเราะเล็กๆในลำคอมองไปรอบๆห้องแล้วหันกลับมามองเขา

 

 

 

 

 

 

 

ต่อไปช่วยเป็นเหตุผลให้ฉันอยู่ต่อไปก็แล้วกัน...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

แหนว : เอ่อ.....

 กะลังงงว่าตัวเองจะให้มันออกมาอารมณ์ไหนกันแน่ oTL""

 

แต่งไปแต่งมาเริ่มหมั้นไส้อิตะกอน เอ็งมันโชคดีจริงๆเลยเฟ้ยยยย  ทำตัวแย่ๆแต่เสือกเจอคนดีๆตลอดเลยย แสดดด

 

ตอนนี้แบ่งเป็นสามภาค ภาคโทรเฉาะ ภาคจัดห้อง ภาคฝัน ...(เพื่อ..)

 

ปล. ลีออน ...นายมาทำไม

ปล2. สังเกตุดูดีๆ หลังจากนั้นกรไม่จามอีกเลย ... (เข้าแผนสินะแก /ต่อยกร)

ปล3. รู้สึกว่าตอนฝันยาวกว่าตอนจัดห้อง oTL"" ก็พิมพ์แล้วมันพิมพ์ไปเรื่อยนี้หว่า...

ปล4. เคยลองวาดกรสมัยก่อนเล่นๆไว้เหมือนกันนะ เนี่ยอ่ะ (ไหนบอกว่าคิ้วมาขมวดอย่างนั้นทีหลังไงว่ะ)

ปล5. ตอนนี้แอบมีประวัติกรโผล่มาเยอะแฮะ  

ปล6. เอ่อ...จบได้แล้วมั้ง ชาร์ลีน่ารักเนอะ

 

 

 

 

 

 

จบเถอะ oTL

 

edit @ 3 Mar 2009 21:57:41 by Kid [Naokun]

Comment

Comment:

Tweet

อืมม กว่าหนาวจะได้อ่านก็คงกลับมาจากเที่ยวแล้ว เมนท์ช้าไปหน่อยโทษที - -;;
(จะพูดทำไมว่ะเนี่ย)
เอ่อ อ่า .. คุณกรตอนนี้ น่าเอ็นดูว่ะคะ ... เท่อีกแล้ว ยิ่งเบลอๆ ยิ่งน่ารักว่ะ .. แม่งชักจะเข้าใจจิตใจสาวน้อยของชาร์ลีขึ้นมานิดๆ แต่ถ้าคุณกรมาหลับตรงหน้าจริงๆ คงห้ามใจ.. ไม่อยู่ อะหุ ดีที่เป็นชาร์ลีนะ ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ ..
ว่าแต่ลี มาทำม้ายยยย ถ้าไม่มาจะได้เห็นฉากจูบมั้ยวะ .. คุณกรกำลังเขินแล้วด้วย แถมปฎิเสธตัวเองว่าไม่เขิน .. แกเอ้ย รีบๆยอมรับตัวเองเร็วๆนะ ยอมรับว่าเป็นเหตุผลแล้วนี่หว่า .. ตกลงนายชอบชาร์ลีแบบไหนกันแน่เนี่ย XD
แม่งลุ้น ..
อา อะไรอีกนะ .. ชอบที่ชาลีไปร้องไห้ในฝัน น่ารักดีอ่ะ

#10 By [ S h e c k ] on 2009-03-11 23:16

สรุปว่าตะกอนโทรไปสินะ

มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนสินะ...

มีเมียอยู่แล้วแท้ ๆ ชิ...

ลี...โธ่ลี โธ่... โธ่ลี...

โธ่ลี...

แกเป็นสายให้อิป้าสินะ

โธ่ลี...

ความฝันมึงเศร้าและซ้อนซับมากตะกอน OTZ โธ่...

ประโยคจบ...

/อีโมอร๊ากกกกกกกกกก

อะไรว้าาาาาา ความรู้สึกนี่มันอะร้ายยยยยยย

ให้เป็นเหตุผลในการมีชีวิตเลยนะเว้ยยยยย กรี๊ดดดดดดด

(/สลบไป)

ปล. อรั๊ยยยยยย
(จะปล.เพื่อ OTZ)

#9 By ++Wadoiji++ on 2009-03-04 23:17

จากการอ่านเมนท์ของท่านอื่น หมึกขอสรุปว่า ลีออนมา "ถูกที่ แต่ ผิดเวลา"

คุณชาร์ลีนี่น่ารักจริงๆ(ขอสนับสนุนประโยคสุดท้ายที่ถูกฆ่าทิ้งของพี่หนาว)

ชีวิตของคุณกรนี่เอาไปทำหนังได้เลยนะฮะเนี่ย(//โดนต่อย)

สนุกมากฮะ คุณกรนี่เป็นคนที่ผ่านอะไรมาเยอะจริงๆ
(กงกำกงเกวียนมีจริงนะจ๊ะ ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ และจงดูคุณกรไว้เป็นตัวอย่าง //โดนเสย)

#8 By 郭明 on 2009-03-04 22:05

ขำลีออน....มาถูกเวลาสุดๆ 55

กรคงคอนเ็ซ็ปเดิมจริงๆ..เศร้าตลอด
คุณชาร์ลี...ฝากกรด้วย คุณคือความหวังงงงงT[]T

#7 By +Teasel+ on 2009-03-04 18:15

กุเผลอมาอ่านเพราะอะไรวะเนี่ย....(ยังอึ้งตัวเองอยู่)
(ปกติไม่ค่อยได้อ่าน ไม่ค่อยรู้ความเป็นมา แต่ก็เอาเถอะนะ...)

.....อ่า.....อ่า......อ่า......ก.....กงกำกงเกวียนสินะ...ฮะฮะๆๆๆ...... (/หัวเราะเหงื่อตก)

เนื้อความมันเข้ากับสีBGบล็อคจริงๆให้ตายสิหนาว...=w="

#6 By D.C.เก้าแต้ม on 2009-03-04 16:31

ต่อไปช่วยเป็นเหตุผลให้ฉันอยู่ต่อไปก็แล้วกัน...

นี่มันโรแม๊นนเซ่อะ มากๆเลยนะตัวเอ๊งงง !!!

นี้ลีโผล่มาเผื่อเอาข่าวไปให้ป้ามา เปล่าเนี่ย 55

ฟิคจัดห้องนี้มันฟีลเยอะมวากเลยนะนี่คุณหนาวว !! ว้ากก้า
อินี้มันทำให้อะฮั้นเครียดกับฝันนั่นมากๆ
เนื้อหาเครียดมากจริงๆนะนี่ แต่ที่เครียดว่าคือ ...

ตรู งง อ่ะเคร่อะะะะะ

นี้มันตกลง กรเห็นใคร ใครเห็นกร

เด็กที่โดนซ้อมนั่นคือกรใช่ไหมหนอ ?
ผมเอาไม้เท้าที่ไว้ช่วยเดิน "ฟาดที่ขาไปที่หัวของเขา" ?
ใช่ฟาดแบบหลายฮิทหรือเปล่านี่ แบบว่า หัวไหล่ตูด ฟาดเรียงขึ้นไป << ขออภัยจริงๆ ต้องขออภัย


ถ้าจะใหู้ดแล้วนี้มันน่าสงสารเอามากๆ มันเหมือนกับเรื่องอะไรนะ ... เอ่อ เรื่องต้นฉบับของ Dark Water
ที่มันจะตกทอดมาเรื่อยๆ แบบว่า นี้เจอพ่อทำแบบนี้ ก็จะมาทำแบบนี้กับลูกอีก แล้วแต่ละคนก็มานั่งเสียใจกันในบั้นปลาย

ไม่ไหวแล้ว นี่มันเริ่มจะทำให้เราหดหุ่ ... ทำไม๊ ไม่เอาช่วงจัดห้องมาไว้หลังฝันล่ะน่อ T[]T จะได้ช่วยไล่ฟีลมืดคึ้มออกไปบ้าง

/me โดนฤทธิ์หมัดหน(ด)าวเหนือ

#5 By Pupu Meteor on 2009-03-04 09:22

...

อ่านฟิคเรื่องไหนๆ ทำไมรู้สึกว่าชาร์ลีน่ารักสุดๆไปเลยน่ะเนี่ย..

ลีออน..นายมา..แล้วก็จากไป...มาถูกเวลาเกินไปรึเปล่าจ้ะนั่น *หัวเราะ*

เหมือนจะเม้นไม่ค่อยออกน่ะจ้ะเนี่ย OTL

#4 By ป้าซาบ on 2009-03-04 02:06

.... ลีออนมาถูกเวลามาก !!!


แฮ่ก ๆ ฟิกเศร้ามาก
ชอบตรงที่กรเห็นคนโดนรุมซ้อมเป็นศิลป์
แต่ไป ๆ มา ๆ เป็นตัวเองไปซะงั้น
ภาพมันซ้อนกันสินะ ... ทำกับพ่อยังไงก็ได้กลับมางั้นแหละ
อย่างงี้เค้าเรียกว่ากรรมตามสนอง *โดนพี่หนาวตบ*

หยะ..อยากเห็นกรตอนเด็ก ๆ !!!

#3 By •Kuma90! ★ :) on 2009-03-03 22:39

ลีอร เอ๊ย ลีออน (ติดจะพิมพ์กร 555+)
ออกจากห้องไปคง OTL...."ผิดที่ผิดเวลาคืออย่างนี้นี่เอง"

ตอนเห็นภาพในฟิล์ม...ที่บอก "คุณกร..."
นึกว่าเห็นภาพแกแต่งหญิง อา...ในหัวเราคิดอะไรอยู่นะsad smile

#2 By @Brown Sucre's on 2009-03-03 22:07

...... กร ......

.... *เดินออกไป*

#1 By Raveno Sinyor on 2009-03-03 22:02