[BT] วันเกิด...

posted on 07 Jun 2009 04:21 by orb01 in BT

 

 

 

 

อุ...

 

 

ต๊ะ FAQ ไว้ก่อน...

 

 

ลงนี้ก่อน ฮ่าๆ

 

ต่อจาก

[BT] Destroy

กับ

[BT] Touch

ของพี่โด๋ยเน้อ...

 

อาอา

 

 

 

(เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจ็กบลอดเวน

 

 

 

จริงๆเลยน้า....

 

 

 

 


ถ้ารู้เร็วกว่านี้ก็พอจะซื้ออะไรให้เป็นของขวัญได้แหละนะ... อา  แต่ถ้ารู็เร็วกว่านี้ก็คงไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรให้อยู่ดีแฮะ


 

 

เอ.. แล้วจะซื้ออะไรดีล่ะ  นั้นสินะ ถ้ารู้ก่อนหน้านี้จะซื้ออะไรดีนะ...


 

 

ผมคิดไปเรื่อยเปื่อยขณะที่เดินไปบ้านสวนผักที่ท้ายเมือง รู้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของชาร์ลีเมื่อกี้ นึกอะไรไม่ออกวิ่งเข้าบาร์ของชีล่าซะงั้น อา เอาเป็นไวน์ก็แล้วกัน สงสัยถ้าไม่โทรไปวันนี้กับพรุ่งนี้คงผ่านไปเฉยๆเหมือนทุกวันแน่ๆเลยแฮะ แต่ไอ่เรื่องที่คิดว่าจะซื้ออะไรให้เนี่ย พอคิดไปคิดมาแล้วมานึกได้ว่าคิดไปก็เท่านั้นนี้หว่า ก็เลยเลิกคิดไปซะดื้อๆ

 

 

 

นี้ก็มืดแล้ว ในเมืองเปิดไฟตามทางเป็นจุดๆ เดินไปเรื่อยๆเกือบเหมือนทุกๆวันที่ออกมาเดินเล่นในเมือง แต่ครั้งนี้เดินแบบมีเป้าหมายแฮะ ฮ่าๆ อืม..แต่ทุกครั้งที่เดินเล่นก็เดินไปทางนั้นตลอดนี้หว่า อา ฮ่ะๆ ช่างเถอะ คิดอะไรอยู่ว่ะเนี่ย แต่ขามันชอบพาไปทุกทีนี้หว่า ช่วยไม่ได้

 

 

เมื่อมาถึงชาร์ลีก็ออกมารับ หน้าเหมือนจะคิดมากเรื่องอะไรอยู่แต่ก็ยังยิ้มรับผม อา นั้นสินะ เรื่องพูนิก้ายังไม่เคลียร์ ถ้ามาได้ก็ดีน่ะสิ....


 

 

ผมวางไวน์ลงบนโต๊ะอาหารและนั่งลง เขาก็นั่งลงที่อีกฝั่ง ... พวกเรานั่งเงียบกันอยู่สักพัก จนชาร์ลีถามเรื่องอาหารเย็นขึ้นมา ผมเองก็ลืมไปเลยว่าต้องกินอาหารเย็นด้วย ไม่ได้ลืมว่าต้องกินสิ แต่หมายถึงว่ามัวแต่คิดถึงเรื่องอื่น...

 

ชาร์ลีเลยเข้าครัวไปทำอาหารมาให้ผม รู้สึกว่าเขาจะกินข้าวเย็นไปตั้งแต่ตอนเย็นแล้ว .... ข้าวเย็นก็ต้องกินตอนเย็นน่ะแหละถึงจะถูก
อาหารที่เขาทำยังอร่อยเหมือนกับทุกครั้ง ไม่สิ เหมือนจะอร่อยขึ้นด้วยซ้ำ คิดไปก็ยิ้มไป พวกเราคุยกันเรื่อยเปื่อยรอเวลาไปเรื่อยๆ และหวังว่ากริ่งประตูจะดังแล้วพูนิก้าก็มา ผมว่าเขาคงจะดีใจมากที่เจอลูก เป็นใครก็ดีใจทั้งนั้นแหละน้า นานๆจะเจอทีนี้นา...


 

แต่เมื่อเวลาใกล้เที่ยงคืนมากเท่าไหร่ ชาร์ลีก็เหลือบมองนาฬิกาบ่อยขึ้น ผมเริ่มรู้สึกว่าถ้าพูนิก้ามาเวลาแบบนี้จะน่าเป็นห่วงเข้าไปใหญ่ แล้วถ้ามาเวลาแบบนี้คงจะหนีจากบ้านนั้นมาน่ะสิ...


 

  พอผมบอกว่าพูนิก้าอาจจะไม่มาแล้ว ชาร์ลีก็เห็นด้วย แล้วก็ยังพูดเรื่องคนที่ชื่อลุดๆหลุดๆอะไรนั้นอีก แหม่ ถ้าวันนี้เป็นวันเกิดหมอนั่นจะไม่ว่าสักคำเลยที่รั้งตัวพูนิก้าไว้  พ่อลูกเขาอยากเจอกันก็ให้เขาเจอกันหน่อยสิว่ะ คิดๆแล้วมันน่าโมโหจริงๆ แถมชาร์ลียังไม่เอาเรื่องอะไรกับมันอีก


 

 

 

อา ช่างมันเถอะ มัวแต่คิดเรื่องเครียดๆ ชาร์ลีก็ไม่ได้ฉลองวันเกิดกันพอดี อา คิดอย่างนั้นก็เลย เอาเทียนปักเค้กแล้วจุดซะเลย  ชาร์ลีมองด้วยอย่างงงๆ ก็เที่ยงคืนแล้วนินา

 

 

ผมร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้เขา ไม่ได้ร้องมานานมากแล้วแฮะ รู้สึกดีแปลกๆเหมือนกัน ขนาดพยายามนึกว่าครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ก็นึกออกแต่ตอนร้องให้ศิลป์เมื่อนานมาแล้ว  หลังจากนั้นเราก็กินเค้กกัน เขาดูจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง ผมก็รู้สึกดีไปด้วย  เวลามองหน้าเขา บางครั้งผมชอบเห็นภาพตัวเองเดินเข้าไปกอดเขาแล้ว... ก็แค่เห็นภาพน่ะนะ  ใครจะไปอยู่ๆเดินเข้าไปกอดล่ะ มันก็แปลกๆอยู่ ถ้ากอดแล้วถูกถามก็อ้างกันไม่ถูกอีก แต่คงไม่พ้นคำว่าอยากกอดหรอก

 

 


คุยกันสักพักเขาก็บอกว่าอบมันเอาไว้ เลยเข้าไปเอาจากในครัว ผมนั่งจิบไวน์ไปเรื่อยๆนั่งคิดถึงไอ่เรื่องเห็นภาพอะไรนี้จนอยากจะกอดขึ้นมาจริงๆ ฮ่าๆ 

 

 

เขายกมันอบมาวาง แล้วรินไวน์เพิ่มให้ผม ผมมองเขายิ้มๆ รู้สึกว่าถึงเขาจะไม่มีท่าทีเลิ่กลั่กนั้นผมก็ยังมองว่าเขาน่ารัก ถึงมันจะแปลกๆที่ผมจะมองผู้ชายคนหนึ่งว่าน่ารักได้ขนาดนี้ แต่ผมก็ไม่สนหรอก ขณะที่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ มือข้างหนึ่งของผมดันไปดึงเขาลงมา

 

เมื่อริมฝีปากเราสัมผัสกัน ทีแรกหัวผมไม่ได้คิดอะไรเลย รู้สึกแค่ว่าใจเต้นแรงขึ้นและต้องการเขา จนเขาผละออกไปแล้วรีบเดินเข้าไปในครัว...

 


 

 

 

เฮ้ย....

 


 

 

 

ไหนเมื่อกี้คิดแค่อยากกอดเขาไงว่ะไอ้กร ไหงเอ็งดึงเขาลงมาจูบซะล่ะว่ะเฮ้ย.... แต่พอเขาหายไปผมเริ่มคิดด่าตัวเอง แต่รู้สึกดีมากๆเลยแฮะ ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้วไอ่การจูบกับคนที่รู้สึกดีด้วยเนี่ย ... แล้วก็รู้สึกดีเอง
ก๊ากก คิดแล้วเขินเป็นบ้าเลยวุ้ย ทำไปได้เนอะเรา ฮ่าๆ ว่าแล้วก็จิบไวน์แก้เขิน ฮ่ะๆ

 

 

เอะ ...เฮ้ย หรือเราจะทำอะไรผิด ... ชาร์ลีหายไปเลย (/เหงื่อตก)

 


 

ผมทิ้งระยะนั่งมองประตูห้องครัวอยู่สักพัก... ก่อนจะเดินเข้าไปพบเขายืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ในครัว  ผมขอโทษเขา ไม่ดีเท่าไหร่ที่ทำแบบนั้น เขาคงตกใจ ไม่ทันตั้งตัวนี้น่ะ....  ผมพยายามเรียกเขาอยู่หลายครั้ง แต่ไม่เป็นผล เขาไม่หันมา ผมเริ่มรู้สึกว่าผมควรเดินออกมา เขาอาจจะอยากอยู่คนเดียว แต่อีกใจก็บอกว่าควรจะเดินเข้าไปกอดเขาเอาไว้


แต่รู้สึกตัวอีกทีผมก็กอดเขาซะแล้ว ตัวเขาสั่น ผมเอามือไปวางบนมือของเขา เรียกเขา... เขาไม่หัน... ผมใช้มือดันเบาๆให้เขาหันมา เขาไม่ฝืน


ริมฝีปากของเราสัมผัสกันอีกครั้ง ผมรับรู้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของเขาได้เพราะผมเอาตัวแนบชิดเขาจนไม่มีที่ว่าง... และเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่ผมจะเอ่อ..ใช้ลิ้น.. ผมห้ามตัวเองไม่ได้ ยิ่งเห็นหน้าที่เหมือนจะเขินอายของเขายิ่งรั้งตัวเองไม่อยู่

ยอมรับว่าบ้า...แต่ในหัวของผมมีแต่ความคิดที่อยากจะสัมผัสเขาให้มากกว่าเดิม

 

มือของเขาข้างที่ผมเกาะกุมไว้ค่อนข้างเย็นทว่าริมฝีปากและลมหายใจกลับอุ่น ผมเกือบจะสอดมือเข้าไปใต้เสื้อของชาร์ลีเพียงเพราะต้องการไออุ่นจากตัวเขา ไม่สิ...มากกว่านั้นอีก อาจจะเป็นทั้งหมด...


 

แต่แล้ว...เสียงกริ่งประตูดังขึ้น เขาสะดุ้ง ผมเองก็ตกใจ

 

 

"อา ... " ผมรู้สึกว่าต้องพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ได้แค่ 'อา' นี้แหละ ก่อนที่เขาจะขอโทษขอโพยแล้วรีบเดินออกไป ถึงจะไม่ดีเท่าไหร่แต่หัวผมมันก็นึกขึ้นว่า 'แหม่ ....มาดังตอนนี้... ตอนนั่งรออยู่ไม่ยักกะดัง' อย่างช่วยไม่ได้ แฮะๆ


 

 อ่ะ ... แต่ถ้าพูนิก้ามาตอนนี้.... นี้มันก็เลยเที่ยงคืนมาแล้วนะ มาได้ยังไงน่ะ ผมคิดว่าอาจจะไม่ใช่พูนิก้า แล้วจะเป็นใคร... เวลาแบบนี้?


 

 

เพื่อไขข้อข้องใจผมเลยเดินตามออกไปดู ปรากฏว่าเป็นเธอจริงๆ ผมตกใจนิดหน่อย...ไม่สิ ตกใจมากๆ เพราะผมดันไปเห็นภาพศิลป์ซ้อนกับเธอเข้า และดันรู้สึดีใจจนแทบจะร้องไห้ที่เห็นเธอไม่เป็นอะไรถึงชีวิตทั้งที่แผลขนาดนั้น ผมอยากจะเข้าไปกอดปลอบเธอ แต่ที่ผมเห็นคือชาร์ลีกำลังโกรธมากๆ


 

 

เขาพยายามคาดคั้นเธอให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมมองพูนิก้ากลัวว่าเธอจะตกใจกับท่าทีของชาร์ลี แต่ไม่เลย กลับเป็นผมเองที่ตกใจ...


 

เธอบอกว่าโดนรถชน.... ห๊ะ!? รถชน?? คงไม่ต้องบอกว่าผมกำลังนึกถึงใคร... แต่ชารลีก็เอาแต่พูดว่าเธอโกหก ผมยังงงๆว่ามันเรื่องอะไรกันแน่ แต่ผมว่าควรจะพาพูนิก้าเข้ามาข้างในก่อน เธอควรจะได้พัก... และผมเริ่มรู้สึกเป็นห่วงชาร์ลีขึ้นมา เพราท่าทีแปลกๆของเขา


 

ผมเริ่มคิดว่าถ้าถามลายละเอียดจะเป็นการยุ่งเรื่องส่วนตัว และรู้สึกว่าผมไม่น่าจะอยู่ที่นี้ แต่บางอย่างกำลังบอกผมว่าผมไม่ควรไปจากที่นี้...


 

 

 

"คุณกร.....กลับไปก่อนเถอะครับ" คำพูดของเขาเบรกการกระทำต่อไปของผมทันที นั้นก็คือการเดินเข้าไปในบ้าน... ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง มองหน้าเขา เพราะรู้สึกว่าคำพูดเมื่อกี้บอกผมว่า 'คุณไม่ควรยุ่งกับเรื่องนี้' ซึ่งแน่นอนว่าผมคิดเอาเอง ผมเลยบอกเขาว่าถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้ แทน...


 

"ผม... จัดการเองได้ครับ" ผมมองหน้าเขา ไม่มีท่าทีเลิ่กลั่กลังเลปรากฏเหมือนเคย ผมรู้สึกเหมือนโดนย้ำว่า คุณไม่ควรยุ่ง ...

 

 

 

 

 

ผมเดินจากมาทั้งๆที่อยากอยู่ตรงนั้น... ปกติผมไม่สนใครทั้งสิ้นที่พูดให้ผมทำในสิ่งที่ไม่อยาก ... แต่พอเป็นชาร์ลีพูดผมดันทำตาม ... ผมรู้สึกว่าอยากตรงไปบาร์แล้วดื่มอะไรสักอย่าง แต่ขาดันพากลับไปที่ห้อง

 

 

 

ผมนั่งอยู่ที่โซฟา คิดแต่เรื่องชาร์ลี เพราะท่าทีของเขา และความรู้สึกบางอย่างที่บอกว่าผมไม่ควรเดินออกมา มันทำให้ผมคาใจ

 

ผมพยายามต่อเรื่องเอาเอง ว่าเกิดอะไรขึ้น... ถึงพูนิก้าจะบอกว่ารถเฉี่ยวแต่ผมก็คิดว่าแผลอย่างนั้นก็เหมือนจะไม่น่าใช่ หรือเป็นเพราะผมเชื่อที่ชาร์ลีบอกว่าเธอโกหกกันแน่...

 


ผมเผลอนึกเรื่องศิลป์ขึ้นมา ... การที่เขาโกรธมากขนาดนั้นผมเข้าใจ แต่ผมห่วงว่าความโกรธของเขาจะทำให้เขาทำอะไรไม่ทันคิด...
เพราในหัวผมมันคิดขึ้นมาตลอดว่า ถ้าเป็นผม คงเอาคืนไม่เหลือซากแน่ๆ...

 

 

หวังว่าคงจะไม่มีเรื่องอะไรร้ายแรงนะ...

 

 

 

 


ผมสะดุ้งตื่นขึ้นตอนเช้า ...  ผมเผลอหลับไป แต่รู้สึกเหมือนไม่ได้นอนเลย จริงๆแล้วก็ไม่ได้นอนนานนัก ไม่ทันได้คิดอะไรผมก็ออกจากห้องตรงไปบ้านชาร์ลีทันที นี้ยังเช้าอยู่ ผมเห็นพวกนั่งเรียนกำลังเดินไปโรงเรียน ผมเดินเร็วๆจนรำคาญตัวเองและต้องออกวิ่ง


 

 

พอไปถึงผมเข้าไปเคาะประตูแรงๆแบบไม่สนว่าคนในบ้านจะหลับอยู่หรือไม่  หวังว่าชาร์ลีจะมาเปิดประตูให้ด้วยท่าทีตกใจ

 

 

แต่เมื่อประตูเปิดออก กลับเป็นลูกสาวของเขาที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ยืนอยู่หน้าผม ปฏิกิริยาแรกเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติคือย่อลงไปกอดเธอไว้  และถามคำถามหลอกตัวเองว่า ''คุณพ่อยังหลับอยู่ใช่มั้ย?... " ซึ่งดูจากหน้าลูกสาวก็รู้ว่าไม่ใช่แน่ๆ

 


เธอส่ายหน้า ...

 

 

ผมทำท่าจะวิ่งออกไปหาเขาโดยเร็ว โดยไม่รู้ว่าจะไปหาที่ไหน แต่พูนิก้าก็กำมือผมแน่น เหมือนกับบอกว่าอยากจะไปด้วย ผมเลยค่อยๆอุ้มเธอขึ้นกลัวว่าเธอจะเจ็บแผลแล้ววิ่งออกมาอย่างไร้จุดหมาย


 

"พอจะรู้มั้ยว่าคุณพ่อจะไปไหน" ผมถามเธอขณะที่วิ่งไปทางจตุรัสเมือง ไม่รู้ทำไม
"คุณพ่อ...คงไปเมืองข้างๆ.... ไปหาคุณลุง"
"คุณลุง? ลุดๆอะไรนั้นใช่มั้ย? มาเฟียนั้นน่ะนะ?.... ห๊ะ! เดี๋ยว? เมืองข้างๆ!?" พอได้ยินคำว่าเมืองข้างๆเหมือนรู้สึกว่าตัวเองอยากจะหยุดวิ่งไปซะดื้อๆ แต่ขาก็ยังวิ่งต่อไป เมืองข้างๆต้องไปทางรถนี้นา มาแค่อาทิตย์ละครั้งซะด้วย โธ่เว้ย! เอะ ... ยังมีคันนั้นนี้น....


 

 

"เฮ้ยย!!"


 

 

ตายยากชะมัด รถคันนั้นวิ่งแฉลบเฉี่ยวผม จนรู้สึกว่าตัวเองต้องกระโดดหลบถึงจะพ้น เขาจอดรถ และลดกระจก ผมวางพูนิก้าลงและเดินเข้าไปหาเขา

 

"เดินดูทางหน่อยสิครับ" ชายสวมแว่นในชุดสูทพูดขึ้นอย่างเรียบง่าย ผมจ้องเขาและอยากจะตอกกลับไปมากๆว่า คุณนั้นแหละที่ต้องขับดีๆขับรถภาษาอะไรของคุณ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะจะขอความช่วยเหลือ เดี๋ยวเขาจะไม่ช่วยเอา..

 

"พาไปส่งเมืองข้างๆที เรื่องเร่งด่วน" ผมเอามือวางบนกระจกที่ลดลงมา กันไม่ให้เขาเอากระจกขึ้น ซึ่งจริงๆแล้วก็เอาขึ้นได้ปกตินั้นแหละ

"เรื่องอะไรกันครับ ผมต้องไปทำงาน" เขาเอ่ย
"ชั้นจะไปหาชาร์ลี ช่วยหน่อยเถอะ ชั้นรู้สึกว่าเขากำลังแย่" ผมขอร้องเขา อย่างที่ไม่ค่อยทำกับใครมาก่อน ผมมองหน้าเขาก็พอจะรู้ว่า 'ไม่' แน่ๆ แต่พอพูนิก้าเดินเข้ามายืนข้างๆผม เขาชะเง้อดู...

 

"แล้วนั้น.." เขามองพูนิก้า
"ลูกสาวของชาร์ลีไง นายไม่รู้จักรึไง.. ลูกเค้าก็เป็นห่วงพ่อเนี่ย ช่วยๆกันหน่อยเหอะ" จริงๆเสียเวลาชะมัดอยากจะชกหน้าขโมยรถแล้วขับไปเองเลยซะด้วยซ้ำ ตอนนี้ผมคิดแค่ว่า อยากเห็นหน้าชาร์ลีให้เร็วที่สุด


เขานิ่งอยู่สักพัก ก่อนจะพูดว่า ".....ขึ้นมา"


 

 

ผมอุ้มพูนิก้าขึ้นไปนั่งข้างคนขับทันที  ผมสั่งให้เขาขับเร็วสุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่พอใจเท่าไหร่ แต่ผมไม่สน..

 


 

 

 

หวังว่านายคงไม่เป็นอะไรนะ...

 

 

 

 

 

---------------------------------------------

หนาว : อุ...... orz

 

พูดไรไม่ถูก แต่อยากอ่านต่อว่ะ อาอา อีเวนท์นี้มัน... orz

อึก.... กรทำเหมือนจะไปแล้วสามารถสู้กะเขาได้อย่างสูสีมากๆเลย orz  

/ตบบ่ากร

 

ตอนต่อ... พี่โด๋ยสู้วๆ!

 

 

ปล. พอเขียนถึงทัตแล้วมันจะฮาให้ได้ยังไงก็ไม่รุแฮะ orz เพราะกรน่ะแหละ (ห๊ะ?)

ปล2. ฉากนั้นเขียนยากชะมัด orz ทั้งที่วาดแปบเดียวก็เสร็จ โถ่

ปล3. ตอนเขียนเผลอนึกขึ้นมาว่า กรอาจจะเรียก ลุชโคฟ ว่า 'หลุดโค้ง' เป็นการกวนส้นตีน orz แต่มันไม่เข้ากะอารมณ์ฟิคตอนนี้เอาซะเลย...  /ปาดเหงื่อ

ปล4. คาดว่าเอ็นทรี่หน้าจะตอบ faq นะ

 

edit - อึก... ลืมขอบคุณพี่โด๋ยสำหรับเอามือสอดใต้เสื้อ <3 ฮ่าๆๆๆ

Comment

Comment:

Tweet

/เหลือบมองเม้นพี่เชค คุณทัตน่ากลัวมาก

(พรากผู้เยาว์ๆๆๆ/กระซิบใส่หูคุณทัต)





อย่างที่บอกมาตลอด...

กรเนียนอ่ะ...หึๆ

orz

#8 By ป้าซาบ on 2009-06-08 16:12

หวังว่าทัตจะไม่ขับตกเขาระหว่างทางนะ - _ -;;

อาเขินจังมีพูนิก้านั่งมาข้างๆด้วยล่ะ ท ัตก็ต้องค่อยๆ ก้มตัวไปรัดเข็มขัดให้พูนิก้าด้วยล่ะ แ้ล้วพูนิก้าก็จะทำหน้าเครียดๆ แล้ว ทัตก็จะจับมือบอกว่าไม่เปนไร แล้วก็ขับรถช้าๆ เพราะว่าจะได้อยู่ด้วยกันนานๆ ( เสร็จแล้วก็โดนกรเอาขวดเหล้าฟาดหัว กรุขับเอง) - -

แต่นะ ฟีลกรดี จริงๆนั่นแหล่ะ กระทั่งทัตหลุดมา จึงหลุดฮา ... เป็นตัวละครรั่วๆ สินะ

(จริงๆฮาตั้งแต่พูนิก้าบอกว่าโดนรถชน แล้ว ฮา )

#7 By [ S h e c k ] on 2009-06-07 14:33

โดล่ะพี่..................................... *อึก*อึก*อึก*อึก

#6 By KUN on 2009-06-07 12:23

เอ้าเฮ้ย คนจะตีกัน!

*ทำตัวกระเหรี่ยงมุง

เหมือนไคล์แม็กซ์หนังอะไรซักอย่าง คิดไม่ถึงว่าคุณทัตก็เอากับเขาด้วย โอววว เป็นอีเว้นท์ที่ยิ่งใหญ่ น่าตื่นเต้นมาก

รออ่านต่อไม่ไหวแล้ว

#5 By buffy on 2009-06-07 12:01

อะไรคือ [BT] วันเกิดหว่า..open-mounthed smile

#4 By †3εst's T@le on 2009-06-07 10:46

55555555555555555555555555
5555555555555555555555555555
5555555555555555555555555555555
5555555555555555555555555555555555

อุกร๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

ไมเคิ่ลลลล เฟิร์สคิสของสองเราาาา~~~



มาสแปมกลับน่ะ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

#3 By Raveno Sinyor on 2009-06-07 10:28

ฟีลกรๆ ดีจริง

มาหลุดขำก๊ากเอาก็อีตอน ...ยังมีคันนั้น... นี่แหละ ฮ่าๆๆๆ

ลุชจะโดนรุมทั้งจากกรและทัต (ฐานทำร้ายพูนิก้า) ไหมเนี่ย แต่ถึงจะสองคนช่วยกันรุมลุชก็ยังได้เปรียบอยู่ดีสินะ คุณทัตไม่กล้าเสียมารยาทกับลูกค้ารายใหญ่หรอกมั้ง embarrassed

ยังไงก็สู้เขานะกร นี่เป็นโอกาสให้ชาร์ลีได้เห็นความเท่ของนายแล้วนะ ถึงสู้ไม่ได้ก็ยังสร้างความประทับใจได้น่ะ อย่าเพิ่งวิ่งลงทะเลล่ะ open-mounthed smile

#2 By cyanic on 2009-06-07 09:29

เดี๋ยวนะคะคุณกร กุขำหลุดโค้ง... OTZ

น่ารักด้วยเว้ย.... / สั่น กรคิดว่าชาร์ลีน่ารักด้วย.... /อึก

ตรงก๊ากกกนี่โคตรกรเลยอ่ะ... โถ....

ชอบช่วงที่กรมานั่งคนเดียวในห้องมากอ่ะ ชอบตรงที่บอกว่าที่คิดว่าไม่ได้โดนรถชนนั่นเป็นเพราะแผลหรือเพราะเชื่อชาร์ลีกันแน่ อา... ชอบอ่ะชอบ

ขอรวบรวมกำลังสักพัก งานเยอะชะมัดเลยว่ะ อาาาาาา

แต๊งกิ๊วที่ช่วยกันแต่งน้า XD

ปล. ว้าย ฉากจูบ <3
คุฮิ....
"ใช้ลิ้น" (/อึก)

..................................

จริง ๆ แล้วหนาวเป็นคนแบบนี้นี่เองสินะ /ตบบ่าหนาว


(/โดนตรบปลิดปลิว)

#1 By W on 2009-06-07 05:04