[BT] หลอกตัวเอง

posted on 07 Oct 2009 00:04 by orb01 in BT

 
 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ Blodwen Town
 
 
 
 
 
 





เดิน..
 
 
 
 






 
 
ผมเดินไปเรื่อยๆ...


 
 
 
 
 
 



เดินอย่างไร้จุดหมาย เหมือนกับทุกๆครั้ง... 





 
 
 
 
 
เรื่องมันมีแค่ว่าผมเบื่อที่จะอยู่ในห้อง แล้วก็ขี้เกียจเจอกับพวกเด็กที่โรงหนังไม่งั้นคงถูกจะถามเซ้าซี้นู้นนี้ว่าไปทำอะไรมา คนนั้นเป็นใครแว๊ อะไรงี้งั้น ผมก็ขี้เกียจะตอบ แค่เพราะเจ้าคูแซคมันดันไปป๊ะเข้ากับไอ่พี่ชายแถวๆหน้าโรงหนัง....


 
 
"อ้าวเฮ้ย!? คุณกรอยู่นี้ได้ไง!?" คูแซคทักอย่างตกใจเมื่อผผมเดินลงมาจากห้องฉายหนัง
"อะไร ทำอย่างกับเห็นผี? ฉันอยู่บนห้องฉายแล้วมันแปลกตรงไหนเล่า?" ผมตอบกลับไปอย่างงงๆ จะเดินไปทางด้านหน้า

 
 
 
"ไม่ๆ คุณกร!" คูแซคมารีบเดินดักผม ผมมองแบบมีอะไรก็พูดมาสิ "คือ มะกี้เว่ย คุณกร คูแซค... คูแซคเดินมาที่โรงหนังตามปกติเว่ย แล้ว... แล้วๆๆ แล้ว...ก็ทักทายคุณกรที่หน้าโรงหนังตามปกติเว่ย"
เขาเว้นวรรคไป
"แล้ว... แล้วเข้ามาคูแซคก็ดันเจอคุณกรเดินลงมาจากห้องฉายหนังเว้ย!!" เจ้าหนุ่มจบด้วยเสียงเหมือนเล่าเรื่องผี หน้าผมเซ็งไปถนัดตา ก็นึกว่าอะไร ... ผีที่เจ้านี้เจอก็พี่ชายผมเอง

 
 
 
ผมว่าผมไม่ได้เหมือนพี่ขนาดนั้นนะเว่ย หรือคูแซคมันจะตาไม่ดีเอง ผมมองลูกน้องตัวเองที่ยังมีท่าทีตื่นเต้นอยู่
"แล้วคุณกรคนนั้นเขาว่าไงบ้างล่ะ? ตอนไปทักเขาน่ะ" ผมหัวเราะก่อนว่าไปอย่างนั้น คูแซคทำหน้างง 
"เปล่าอ่ะ ผมรีบอยู่ไง แต่ไม่เห็นได้ยินอะไรนะ? เหมือนเขาค่อยๆมองตามผมมา..." เขาเงียบไปสักพัก...
"ร...หรือว่าจะเป็นผีจริงๆ!!! คุณกร!! คุณกรไปฆ่าตัวตายเมื่อไหร่!!" ว่าแล้วไอ่หนุ่มนั้นก็จับๆตัวผมใหญ่เลย คิดว่าคงจะเอามือผ่านไปได้วางั้น

 
"บ้านแกสิ! นั้นมันพี่ชายฉันเองเว่ย!" 



 
คูแซคฉะงัก และทำหน้างง ... 
บ้าเอ๊ย ขี้เกียจอธิบาย..








 
 
 
"ฉันมาที่นี่ก็เพื่อ...."
 
 
 
 






เฮอะ! ...หลังจากนั้นผมก็เลยออกมาเดินมันเรื่อยนี้แหละอย่างที่บอกไป ไม่อยากอยู่ในห้อง ผมเลยเดินเรื่อยเปื่อยมาหยุดที่สะพานแถวๆโบสถ์ ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่ามองน้ำไหลเอื่อยๆแล้วมันเพลินดี... ความคิดผมมันก็ไหลเอื่อยเรื่อยเปื่อยไม่ต่างกับน้ำ ผมเพียงแต่คิดว่า ตั้งแต่ผมหนีออกมา... ผมเชื่อได้เลยว่าไม่มีใครหาผมแน่ๆ เพราะผมโคตรแสบเลย จะอะไรก็ช่างเถอะ แต่ผมค่อนข้างมั่นใจว่า ถ้าจะมีใครออกมาตามหาผมก็ไม่ใช่พี่ชายล่ะคนหนึ่ง...
 
 


แล้วพี่มาตามหาผมทำไมว่ะ...
 
 
 
 






"มาทำสิ่งที่คนเป็นพี่เขาทำกันเท่านั้นแหละ"




 
 

เฮอะ! เท่ห์จริงจริ๊งคุณพี่ชาย ผมนึกหน้าพี่ขึ้นมาก็รู้สึกอารมณ์เสียแปลกๆ ดันไปนึกถึงตอนที่ร้องไห้ในร้านแบบนั้น ไอ่ในร้านไม่เท่าไหร่ แต่ต่อหน้าพี่นี้ไม่ไหวว่ะ ชิ... ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆผมไม่ชอบหน้าพี่เอามากๆ แต่ก็จำไม่ได้ว่าเพราะอะไร จำไม่ได้...รู้แต่ว่ามันมีผลมาถึงตอนนี้ ผมแค่มองหน้าพี่ก็รู้สึกอารมณ์ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆที่ไม่มีอะไรเลย ก็แค่มองหน้า... แต่พอพยายามหาว่าเพราะอะไรผมก็นึกออกแต่เรื่องพ่อ ซึ่งผมไม่อยากนึกถึงมันเท่าไหร่...
 
ผมไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ ผมแค่มองน้ำไหลไปเรื่อยๆ ไม่ได้รู้สึกเบื่ออะไร บางช่วงผมก็รู้สึกว่าหัวผมมันโล่งไปซะเฉยๆ บางช่วงก็คิดมากเรื่องจนปวดหัวไปหมด แล้วก็รู้สึกหนาวๆขึ้นมาด้วยแฮะ...?



 
 
 
 
 
 
"เฮ้ คุณ!?" มือข้างหนึ่งมาแตะเข้าที่ไหล่ของผม

 
 
 
 
 
 

"ห..ห๊ะ?" ผมตกใจหันไป เพราะเขาทำให้ความคิดเมื่อกี้ที่ผมคิดอยู่หายไปเฉยเลย 
 
"มีอะไรหรือเปล่า?... " ผมถามชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่พอมองดูดีๆ เขาเป็นผู้ชายที่สูง... สูงมากเลยด้วย ผมแทบจะต้องเงยหน้าเพื่อคุยกับเขา บ้าจริงผมก็อดคิดเรื่องความเตี้ยของตัวเองไม่ได้ 


 
เขาขมวดคิ้ว ปากคาบบุหรี่... ที่ไม่ได้จุด ผมสีเทาๆ...ไม่สิ เขียวๆ?
....
โอเค...ผมสีเทาๆเขียวๆของเขาเปียกโชกไปหมด ... รวมทั้งชุดของเขาด้วย 
 
 
 
 
"มายืนตากฝนทำไมแถวนี้?" เขาถาม คิ้วชนกัน หือ? ฝนตกอะไร...? 
"ห๊ะ อา... ฝนตกนี้หว่า ไม่น่าล่ะถึงหนาวๆ" ผมมองขึ้นฟ้า ยกมือขึ้นมารองน้ำฝน เขาชักสีหน้าประมาณว่า ก็ฝนตกน่ะสิ บ้ารึเปล่า?

 
ผมไม่ได้พูดอะไรแค่ยืนมองฝนบนฟ้าไปเรื่อยๆ จนเขาบอกว่าให้ตามไป ผมละจากการมองขึ้นฟ้ามามองเขา เขาก็ยังมองผมด้วยสายตาแปลกๆอยู่อีก ผมไม่ได้พูดอะไร เพราะว่าใครก็ยังไม่รู้จักเลย ผมเลยทำท่าจะเดินไปอีกทาง แต่เขาก็บอกว่า ตามมาเหอะ... ผมก็เลยตามไป เอาว่ะ ไม่อยากกลับห้องอยู่แล้ว...


 
 
 
 

"นักท่องเที่ยว?"
เขาถามระหว่างทางที่เราเดินตากฝนกันไป แต่ก็เหมือนไม่มีใครสนใจว่าฝนตกอยู่
ผมตกใจเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเขาถามผม... นั้นสิจะถามใครได้ก็อยู่กันแค่สองคน
 

"อา ฉันอยู่ที่นี้มาหลายปีแล้ว" ผมตอบมองไปข้างหน้า แต่ก็พอจะเห็นเขาเหวอไปนิดหน่อย
"แล้วนายล่ะ?" ผมถามต่อ "อยู่ที่นี้เหรอ เหมือนไม่เคยเห้นหน้าเลย" ผมพูดไป มองนู้นมองนี้เรื่อยเปื่อยก่อนจะกลับมามองเขา


"ฉันก็..." เขาพูด "เพิ่งย้ายมาน่ะ... ไม่นานนี้เอง" เขาหยุดเดิน แล้วยื่นมือมา 
"เอเดน... เอเดน ครูปิน" ผมยื่นมือไปจับ "ว่างๆก็ไปกินไอติมที่ร้านฉันล่ะกัน"  เขาว่าต่อ
 
 
 
 
 

พวกเราเดินต่อไป คุยกันเรื่อยเปื่อย จนได้รู้ว่าเขาตกงานเลยย้ายมาและเปิดร้านขายไอศกรีมอยู่ที่เมืองนี้ ผมชอบกินไอศกรีมนะ แต่ตอนนี้หนาวชะมัด ว่าแล้วผมก็เดินกอดอกอย่างลืมตัว แต่ฝนตกไม่ได้เป็นตัวเร่งที่จะทำให้พวกเรารีบแต่อย่างใด ซึ่งมันก็เป็นปกติของผม แต่เขาก็ดันไม่สนเหมือนกัน ซึ่งก็แปลกดี ... ผมไม่แน่ใจว่าจุดหมายอยู่ที่ไหน แล้วก็เดินผ่านจตุรัสเมืองไป... ผมนึกถึงตอนที่พี่เข้ามาทักขึ้นมา บ้าเอ๊ย! จริงๆไม่ได้อยากจะสนใจอะไรพี่ชายมากนักหรอกนะ ก็แค่...
 


"อย่าฆ่าตัวตายเลย..." เขาพูดลอยๆขึ้นมา
"ห๊ะ?" ผมชะงักทั้งความคิดและขาที่เดิน..
"บอกว่า อย่าฆ่าตัวตายเลย มันไม่ดี" เขาหันมามองหน้าผม ผมนึกไปถึงตอนที่เขาเจอผม.... เอ่อ... ก็ได้ฟิลจะฆ่าตัวตายอยู่
"ฮ่ะๆ" ผมหัวเราะ "เรื่องบ้าๆแบบนั้นน่ะ ฉันไม่กล้าทำมันอีกแล้วน่า" ผมพูดออกไปเบาๆ
 
 

เขาหยุดเดินแล้วเอานิ้วจิ้มเข้าที่อกผมทำเอาผมตกใจนิดหน่อย
"บอกไว้อย่าง..." เขาเงียบไป "อย่าคิดว่าโลกนี้มีแต่นายที่ทุกข์ใจเป็นคนเดียว! ถ้าฆ่าตัวตายนัก เอาตัวมาให้ฉันใช้ดีกว่า!" ผมตาโตเพราะเสียงของเขา มันทำให้ผมพอจะรู้ว่า ชีวิตเจ้าหนุ่มคนนี้คงไม่ราบรื่นนัก
 
 
 
 
เขาเงียบไปพักหนึ่ง หยุดยืนที่หน้าตึกสองชั้น ไขขุญแจ และเปิดประตู..

"เอ้า เข้าไปสิ เชิญๆ" ผมยังไม่ทันจะมองเข้าไปในประตูบ้าน เขาดันกระชากคอเสื้อผมลากขึ้นไปชั้นสองซะงั้น
"เฮ้ย!? ทำอะไรของแกว่ะ!??" ผมพูดออกมาอย่างหงุดหงิดและหยุดเดิน พบว่าอยู่ในห้องนอนของเขา 

เขาไม่ตอบแต่เอามือยันผมติดข้างฝา หน้าผมแสดงถึงความอารมณ์เสียอย่างเห็นได้ชัด
"ก็อยากทิ้งนักนี้!? ตัวนายน่ะ เอามาให้ชั้นไง... " เขาพูดเสียงเรียบ
"อะไรว่ะ!?" ผมผลักเขาออกไป


"ล้อเล่นน่ะ ก็จะบอกว่าอย่าฆ่าตัวตายน่ะแหละ" เขายักไหล่ "เอ้า!" เขาโยนผ้าขนหนูผืนหนึ่งมาให้
"อะไร?" ผมรับผ้าขนหนูแล้วถาม
 
 
 
 


"อาบน้ำไง อยากแข็งตายเรอะ" 






----------------------------



"เอ้า!" ผมเดินเช็ดผมออกมาจากห้องก่อนเขาจะโยนซองบุหรี่มาให้ ผมมองไปรอบๆห้อง และความคิดที่ว่าสูบในนี้จะดีเหรอก็หายไปเมื่อเขาจุดของตัวเองสูบ... ผมจุดบุหรี่สูบ
 
 
 

 
"เอ้า เล่ามาสิ..." เขาปล่อยควันออกมาก่อนจะหันมามองผม
"......? " ผมงง ใช่ ผมไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร? 

"อ่อ... " ผมนึกได้ในที่สุด อีกแล้วเหรอ... ทำไมถึงคิดว่าคนอย่างผมอยากจะฆ่าตัวนัก ผมแค่ยืนมองน้ำไหลก็เท่านั้นเอง
"ไม่มีอะไรหรอกน่า... ชั้นแค่คิดนู้นนี้เรื่อยเปื่อย.. " ผมมองหน้าเขา เขาทำหน้าเหมือนไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่
 

 
เฮ้อ... โอเค.. 
"ฉันคิดเรื่องพี่ชายน่ะ แค่ไม่ได้เจอกันนาน พอเจอกันเลยรู้สึกแปลกๆ" ผมพ่นควันบ้าง
"แค่นั้น? ..." เขาหันมาถาม
...ก็จะมีอะไรอีกล่ะ?... เขามองผมอยู่นาน เหมือนอยากให้พูดอะไรสักอย่าง ... 
"เฮ้อ..."  ผมถอนหายใจพร้อมๆกับควันบุหรี่ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ฉัน... ฉันก็แค่ดีใจที่เจอพี่ชายน่ะ...  แต่ไม่อยากแสดงออกน่ะสิ โอเคยังล่ะ" ผมหันกลับไปมองเขา
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
โอเค.. ผมไม่อยากยอมรับอารมณ์ตรงนี้ ไม่รู้ทำไม ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เหมือนกับว่าตัวตนในสมัยนั้นของผมมันยังอยู่ในตัว
 
  
"แล้วนายจะหลอกตัวเองไปทำไม" เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาอีก "คิดมากน่า... เรื่องแค่นี้ เจอพี่ชายถ้า ดีใจก็ดีใจ ไม่ดีใจก็ไม่ดีใจสิ จบ แค่นี้เอง" 

 
 
 
 
 

ก็จริง ปกติผมไม่เคยคิดอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ... บ้าจริง.. 
 
ในความเป็นจริงแล้วผมแค่หลอกตัวเองไปงั้นๆ... มันดีใจมากๆ ที่คนที่เราคิดว่าเขาเกลียดเราที่สุด กลับเป็นคนที่รักเรามากที่สุด ตอนเด็กๆผมเคยนั่งคิดในทางกลับกัน ถ้าตอนนั้นเป็นพี่ที่หนีไป... ผมมั่นใจว่าผมจะไม่ตามหาพี่แน่ๆ ทำให้แน่ใจว่าคงไม่มีใครมาตามเราแล้ว...
 
ยิ่งคิดแล้วมันก็เหมือนยิ่งซ้ำเติมตัวเอง แต่บางครั้งก็รู้สึกอยากจะซ้ำเติมตัวเองให้รู้สึกผิดมากๆ แต่พอรู้สึกผิดมากๆก็ไม่อยากจะเจอหน้าพี่...หรือพ่อเองก็ออกตามหาผม นี้มันทำให้ทุกคนลำบากไปหมดเลยนี้หว่า... แต่ถ้าศิลป์หายไป ผมก็อยู่เฉยไม่ได้เหมือนกัน ทำไมตอนเด็กๆถึงอยากออกมาจากบ้านนักว่ะ ไอ่กรเอ๊ย!...
 
 
 
บ้าเอ๊ย! อะไรกันนักหนา ความคิดพวกนี้! ปวดหัวชะมัด...


 
 
"นายชอบสัตว์มั้ย?" ห... ห๊ะ? อยู่ๆเขาพูดลอยๆขึ้นมาเฉยๆ ทำเอาผมหลุดออกจากความคิดตัวเอง
"ห๊ะ? ...หือ? ก... ก็ชอบนะ?" ผมตอบเขาแบบตะกุกตะกัก ไม่แน่ใจว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร

 
"ฉันเคยเป็นช่างถ่ายภาพสัตว์" เขาพูดพร้อมค้นๆอะไรในตู้ ก่อนจะโยนอัลบั้มเล่มหนึ่งมาให้ผม
"โอ้ น่าสนุกนะ!" ผมมีน้ำเสียงตื่นเต้นนิดหน่อย ก่อนจะเปิดอัลบั้มดู.... ผมพยายามดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับหน้าของหมาตัวนี้
"ชาเป่ยน่ะ มันอยู่บนมอไซต์ไง ลมมันตี หน้ามันเลยย้วย..." เขาพูดขึ้น... ผมมองรูปอีกที... เออ มันก็ช่างไปถ่ายมาได้วุ้ย...
 
"ไหนๆก็ไหนๆ" เขาค้นๆในตู้อีกที แล้วหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งส่งมาให้ผม ผมรับมาและจ้องดู...
"เอ้า ฉันให้" เขาพูด ตาผมยังมองไปที่รูปอยู่ มันเป็นภาพของตุ่นปากเป็ดเบ่งลูก... คนๆนี้ช่างสามารถยิ่งนัก นั้นคือความคิดของผมในครั้งแรกที่เห็นภาพ


 
 
 
"ทำไมนายถึงออกจากงานล่ะ นายแลจะชอบงานนี้มากนะ" ผมถามเขาขณะที่มองรูป..ตุ่นปากเป็ดเบ่งลูกอยู่
 เขาหันมามอง
"ก็บอกว่าต่อยเจ้านายไง" เออ จริงด้วย เขาบอกมาแล้วรอบหนึ่ง ผมลืมไปเอง 
"อ่อ..อืม แย่จังเนอะ คนเรานี้ปัญหาเยอะจริงๆ" ผมพูดออกไปไม่ได้คิดอะไร แต่ก็รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
"อืมมม....ถ้าไม่มีปัญหา ชีวิตก็ไม่ใช่ชีวิตหรอก" เขามองออกนอกหน้าต่าง



 
 
 
 
 
"ก็จริง..." ผมตอบสั้นๆ 


 
 
 
 

 
"กินกาแฟมั้ย?" เขาถามพร้อมหยิบผ้าเช็ดตัวพาดบ่า
"ไงก็ได้.." ถึงผมจะอยากไปบาร์มากกว่าก็เถอะ







 
 
 
 
 
"จริงๆฉันมีอีกปัญหาหนึ่งที่คิดไม่ตก..." ผมรีบพูดก่อนเขาจะเข้าห้องน้ำไป ผมไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมผมอยากบอกเขาทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกันแท้ๆ แต่เขาก็แลเป็นคนง่ายๆดี 
 
".....?" เขาหยุดและหันมามองผมเหมือนจะรอให้ผมพูด
ผมเงียบไปสักพัก... มองควันที่ลอยออกมาจากมวนบุหรี่... ก่อนจะหันไปมองหน้าเขา





 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"นายบอกรักคนๆนึงยังไงว่ะ?"





 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

Comment

Comment:

Tweet

เมียบอกรักกรน่ะ <<< เข้าใจแล้ว มันเป็นอย่างนี้เองสินะ ฉันเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว... อา....คุณกรล่ะก็....

#9 By ++Wadoiji++ on 2009-10-08 02:24

อา นั่นสินะ บอกรักคนๆนึงยังไง?
อา ฉันก็อยากรู้อ่ะ
บอกตรงๆไปเลย มันก็ยากเนาะ
หรือจะภาษากาย? อืม จะกล้าทำรึเปล่านะ orz

ว่าแต่ กรจะถามไปทำไมจ๊ะ?
จะเอาไปลองใช้มั่งเหรอ ฮี่ ♥

แต่กรน่ารักจังเลย พี่ชายได้ยินที่พูดละก็.....
*มองเม้นโค่ว* คงดีใจตายเลยแหล่ะ 5555

เอาละ รอของพี่เนต่อ! ฮี่ ลุ้นๆๆ XD
ปล. หมันไส้เอเดนอย่างบอกไม่ถูก ทำไมนะๆๆ orz

#8 By Amina Eirwen on 2009-10-07 17:49

กร๊ากกกก ตายแล้ว ทำไงดี เลือดสาววายมันพลุ่งพล่าน ตายตายตายตายตาย แย่แล้ว
คือว่านะ ขอสารภาพบาปเลยแล้วกัน อีฟจิ้นเด่น/กรไปแล้วอะ (พักนี้รู้สึกอ่านคู่ไหนก็จิ้น เอ๊ะ ยังไงเนี่ย...สมอง)
ถึงพอจะรู้อะไรอยู่บ้าง แต่ยังไงก็อดจิ้นไม่ได้น่ะค่ะ พอมาถึงประโยคสุดท้ายเนี่ย มันยิ่งจิ้นออกนอกโลกไปเลย ฮ่าๆๆ

แล้วก็ คุณกร...คุณน่ะ คุณน่ะนะ คุณเป็นกวางนี่นา!!!!!!!!

ปล. ....อึก! น...นี่อีฟเกรียนเมนต์นอกเรื่องไปหรือเปล่านะ orz

#7 By อีฟ on 2009-10-07 13:26

อึก เด่นเกือบจะกดกรแล้วสินะ....อึก เด่นบ้า----คนฉวยโอกาสสสส

อาอาอา บ้าเอ๊ยยยย เม้นท์ไม่ถูกเลยทีเดียว orz (พอเม้นทืถึงตรงนี้แล้วขึ้นไปอ่านใหม่ก็เกิดอาการ....อึก )

โฮววว มายน้องจายยยย /โผกอดทับกรแบน ดีใจเหมือนกันนะดีจ๊ายยยย /ต่อยพุงกรรัว


ว่าแต่....เดิ้นไม่รั่วนี่มัน....

#6 By kno21 on 2009-10-07 13:11

ก็บอกไปเลยว่า "ผมก็รักพี่นะ"...อาาาาcry

อะไรกันคุณกร ออกจะเป็นน้องชายที่น่ารัก....

ถ้าน้องหมีโตมาเป็นแบบนี้จะจัับมาฟัดด้วยรัก...แรงๆ confused smile

มองเม้นต์บน...ทรายไม่ได้คิดแค่คนเดียวนะขอบอกเด่นกรน่ะ

#5 By akua on 2009-10-07 03:55

เห็นด้วยกับนุกิ กดเลยสิ ไม่กดแล้วเขาจะรู้มั้ย 55

ช่วงนี้รู้สึกว่ากรซึนจริงๆนะเนี่ย อาอา orz

แต่เด่นเท่มาก ทำไมถึงแอบคิดเด่นกรไปได้ล่ะ =[]=;;;

#4 By ทราย (Xiang-gu) on 2009-10-07 01:25

โอ้อ้า ชอบตอนจบจริงๆทิ้งท้ายได้แบบ เอิ้ววมาก
อ่านแล้วเคลียร์ความรู้สึกของตะกอนในตอนนี้แล้ว
เจ้าพี่จะรีบไปปั่นฟิกต่อโดยด่วน ฮาๆๆ

/แอบเหลือบมองคอมเมนต์นุกิ

จุ๊ๆๆๆ นี่ล่ะเดิ้นฉันล่าาา เดิ้นฉันล่าาา ไม่หลุดแต่อย่างใด ฮาๆๆ คอนเฟิร์ม

#3 By jackywinter on 2009-10-07 01:08

หลังจากนั่งขำแต่ละรูปที่บักเดิ้นถ่ายมาแล้ว ไอ้คุ่นก็พลิกฟีลลิ่งแทบไม่ทันให้กับประโยคสุดท้ายครับพี่


ให้ตายเถอะ....ให้ตายเถอะ.........



โอยยย ให้ตายเถอะ... *ตบบ่าคุณกร*




---------

กรเป็นคนที่เหมือนจะดูง่ายๆนะพี่ แต่บางทีคุ่นก็ไม่เข้าใจเอาซะเลย OTZ ยังไงก็เอาใจช่วยเฮ้ย! สู้เค้านะคุณกร! ระวังสุขภาพด้วยล่ะ+



ปล.คุณกรนี่ก็รักพี่ชายเหมือนกันน้า.......
*สองพี่น้องหันมามองทะมึน...*

#2 By KUN on 2009-10-07 00:54

ก็กดสิครับ (/โดนไมเคิ่ลวิ่งมาต่อย)


ฮาาาา เจอกันแล้ววว ฮาาาา
ก้อนหมั่นไส้พี่ตัวเองด้วยยยยยยย

เอเดนเท่ห์ปายยยย เท่ห์ปายยยยยย /ล้มโต๊ะ
แต่ก็ชอบบบบ orzzz

หมั่นไส้ยังไงไม่รุ แต่ก็ชอบบบบบบ

#1 By Raveno Sinyor on 2009-10-07 00:46