[BT] "บ้านใคร?..."
posted on 04 Nov 2009 01:33 by orb01 in BT
(เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจ็กบลอดเวน)
"คุณกร!"
"คุณกรคะ!?" ผมได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกชื่อผมดังมาจากที่ๆไม่ไกลนัก... ผมก็ไม่แน่ใจว่ามันใกล้หรือมันไกลขนาดไหน เพราะผมหลับตาอยู่ ... จริงๆแล้วคือผมยังหลับอยู่ เสียงนั้นทำให้ผมตื่นงัวเงียขึ้นมา แต่ก็ไม่คิดจะตอบกลับไปหรอกนะ...
อา หนาวชะมัด ทำไมมันหนาวอย่างนี้ว่ะ...
ผมรวบรวมสติดีๆ พยายามหยุดการกระทบกันของฟันและการสั่นของร่างกาย...ซึ่งก็เป็นไปไม่ได้เลย... ผมลืมตาขึ้นมา.. พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม... หลับไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้... รู้แต่หนาวโคตรๆเลยว่ะ ว่าแล้วผมก็ใช้แรงยกหัวตัวเองขึ้นตั้ง ถูมือไปมาหวังจะหาความอบอุ่น เสื้อยืดไม่ได้ช่วยอะไรผมเลย รู้สึกเหมือนไม่ได้ใส่เสื้อเลยซะมากกว่า หนาวชะมัด.. หนาว...
"คุณกร!?" เสียงเด็กผู้หญิงดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ผมหันไปมองเธอ เด็กสาวในชุดทะมัดทะแมงวิ่งผ่านรั้วบ้านเข้ามาหาผม
"คุณกรมานอนอะไรอยู่ตรงนี้คะ...อากาศเย็นอย่างนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก" ดิมิเทรียเด็กสาวจากฟาร์มวัวฝั่งตรงข้ามนี้เอง ผมยิ้มให้เธอแทนคำตอบ
"ว้าา ดูสิปากซีดตัวสั่นไปหมดแล้วนะคะ" อืม... ก็มันหนาวก็ห้ามอาการพวกนี้ได้ก็ดีน่ะสิ
"คุณชาร์ลีไม่อยู่หรอคะ? ทำไมไม่เข้าไปอยู่อุ่นๆข้างใน" เธอถามพลางไปทางตัวบ้าน
"อืม... ไม่อยู่น่ะ" ผมก้มหน้าลงตอบสั้นๆ รู้สึกเหมือนขยับปากลำบากกว่าปกติ
"............" เธอเงียบไป เพ่งพิจารณาผมอยู่สักครู่ ผมไม่ได้ว่าอะไร
"นี่กี่โมงแล้ว?.." ผมถามแค่เพราะอยากรู้เวลา และคงเพราะอยากตัดการจ้องของเธอด้วยนั่นแหละ..
"ตีห้าแล้วค่ะ หนูว่าคุณกรไปบ้านหนูก่อนดีกว่าค่ะ นั่งอยู่อย่างนี้มีหวังป่วยตายกันพอดี" เธอพูดพร้อมกับพยายามจะดึงผมให้ลุกขึ้น
"อา.. ไม่หรอกน่า เห็นอย่างนี้น่ะ...ฉันแข็งแรง - ฮัดชิ้วว! - นะ...." บ้าจริง ไอ่จามตัดโกหกมันมาอีกแล้ว ก็พูดไปอย่างนั้นแหละ จริงๆแล้วก็รู้สึกไม่ค่อยดีเหมือนจะป่วยเหมือนกัน คงเพราะตากน้ำค้างมั้ง ช่างมันเถอะ... แต่ตอนนี้อยากดื่มเหล้าชะมัด..
"ไม่เอาน่า คุณกร" เธอยังไม่ล้มเลิกความพยายามดึงแขนผมต่อไป ผมค่อยๆลุกขึ้นตามแรงดึง
"อา... ฉันไม่เป็นไรน่าเทีย เดี๋ยวฉันกลับหอเกลเลยละกัน"
เธอหันมามอง ผมยิ้มให้เธอ ก่อนจะเดินผละออกมา...
-------------------------------------------------------
"อ่าว กร? มีอะไรรึ มาแต่เช้าเชียว"
คุณเคลย์ตันโผล่ออกมาหลังจากเสียงเคาะประตูสองสามครั้ง ถึงจะพูดว่าจะกลับหอ แต่จริงๆเป้าหมายของผมคือบ้านคุณเคลย์ตันตั้งแต่แรกแล้ว... ผมยืนกอดอกแน่นไม่ใช่เพราะเก็ก แต่เพราะอากาศหนาวตอนเช้า
"คุณเคลย์ตัน...ร้านยังไม่เปิด แต่ขายให้ผมสักขวดได้มั้ยครับ" ผมถาม ยิ้มสู้ เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรกับสภาพอากาศตอนนี้ แต่ใครๆก็ดูออกทั้งนั้นแหละ ว่าไอ้หมอนี้หนาวจะตายห่ะอยู่แล้ว
"ฮ่าๆ เข้ามาก่อนสิ" คุณเคลย์ตันหัวเราะและยิ้มให้ ผมรีบเข้าไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ คุณเคลย์ตันยิ้มๆและปิดประตูตามหลัง
"....มีเรื่องอะไรงั้นหรือ?" คุณเคลย์ตันพูดขึ้นขณะที่เขาหยิบขวดเหล้าออกมาจากตู้ ไม่แม้แต่จะมองหน้าผม แต่ก็เหมือนเขาจะรับรู้อะไรบางอย่าง... บนหน้าผากผมมันเขียนคำว่า 'กำลังเครียดอยู่' รึไงกันนะ..
"....ก็.. นิดหน่อย.." ถูมือกับแขนไปมามองการกระทำของคุณเคลย์ตันไปด้วย เขาเดินมายื่นขวดให้ผม
"อืม... แต่เหล้าก็ไม่ช่วยอะไรหรอกนะ" เขาพูด สีหน้าเป็นห่วง ผมรับมา มองหน้าเขา ก้มมองขวดเหล้าในมือ นั้นสินะ... ไม่ช่วยอะไรเลย... แต่ผมขาดมันไม่ได้แล้วว่ะ... เปิดฝาขวดออก แล้วกระดกดื่มทั้งอย่างนั้น คุณเคลย์ตันมีท่ามีตกใจนิดหน่อยกับการกระทำของผม
"ฮ่าๆ ผมรู้... แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยให้ร่างกายผมอุ่นขึ้น" ผมยิ้ม พอนึกเรื่องเงินขึ้นได้ก็รีบล้วงกระเป๋าซ้ายขวา คุณเคลย์ตันยกมือขึ้นมาเหมือนบอกว่าไว้วันหลังก็ได้ ...
เหมือนจะรู้ว่าผมลืมเอาตังค์ลงมาด้วย...
--------------------------------------------------
ผมเดินออกมาจากบ้านลุงเคลย์ตัน...
ไม่ได้คิดเลยว่าจะกลับห้องตัวเอง กำลังคิดว่าจะกลับไปนั่งที่เดิมดีมั้ย เผื่อชาร์ลีกลับมา ลึกๆแล้วก็เชื่อว่าคงไม่กลับมาเร็วขนาดนี้หรอก... แต่ก็นะ.. ถ้ากลับมาล่ะ
ไม่น่าแฮะ... น่าจะนานกว่านี้สิ.. ไม่ไปละกัน ผมเลยเบนทิศทางการเดินขึ้นไปทางหอของเกล...
แต่รู้ตัวอีกทีก็มานั่งที่เดิมแล้วหว่ะ... บ้าจริง
เอาว่ะ อย่างน้อยถ้าหนาวก็ดื่มไอ่นี้แหละ ว่าแล้วก็กระดกไปอีก อืม.. อย่างน้อยมันก็ช่วยให้ผมจดจ่ออยู่แค่คำว่า 'รอ'
การรอไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผม แต่มันจะยากก็ต่อเมื่อผมคิดมาก เหมือนยิ่งคิดนู้นนี้เวลามันยิ่งผ่านไปช้า อย่างนี้ต้องทำให้หัวโล่งๆ... จะมีเรื่องอะไรก็ช่างมันก่อนละกันฟ่ะ... ไว้ชาร์ลีกลับมาเมื่อไหร่ค่อยคิดต่อ.. อืม..
แต่ว่า... เมื่อไหร่นี้สิ....
เอนตัวพิงเก้าอี้ มองไปทางฟาร์มวัว เทีย.. เป็นเด็กสาวที่น่ารักจังเลยนะ พ่อแม่คงภูมิใจ ผมคิดไปก็ยิ้มไป.. นั่งไร้สาระอยู่โต๊ะที่ไม่ใช่ของตัวเอง จริงๆแล้วก็ไม่มีอะไรเป็นของผมเลยนี้หว่า...
ฟ้ายังไม่สว่างเท่าไหร่เลย... ทำไมเวลามันเดินไปช้านักว่ะ...
--------------------------------------------------
"แกมานั่งทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้ว่ะ... "
เสียงนี้มัน.. เดจาวู... เดจาวูชัดๆ.. ผมวางขวดเหล้าที่เพิ่งยกกระดกไปเมื่อกี้ลงกับโต๊ะ... เผยให้เห็นชายร่างสูงคนหนึ่งกำลังมองมาทางผมอย่างไม่พอใจ ไม่สิ.. ไม่รู้ว่ะ คิ้วขมวดอยู่ตลอดอย่างนั่นใครจะไปรู้ว่า มันจะมาอารมณ์ไหน..
ฮ่ะๆ ไอ่พี่ชายสุดที่รักนิเอง...
"จ๊อกกิ้งตอนเช้าหล่ะสิ...?" ผมไม่ได้ตอบแต่ถามกลับไปสั้นๆ จริงๆก็อยากถามอะไรมากกว่านี้ ... เขาไม่ได้ตอบอะไร ไม่แม้แต่จะพยักหน้า เหมือนประมาณว่า 'ดูจากชุดมึงก็น่าจะรู้'...
"ไม่หนาวหรือไง?... " เขาถามบ้าง ตามองเสื้อผ้าที่ผมใส่ ไอ่เราจะทำนิ่งเงียบเป็นเชิงว่า 'ดูจากชุด มึงก็น่าจะรู้' คงเป็นการไม่ดี...
ผมชูขวดเหล้าแล้วชี้นิ้วไปที่มัน...แทนคำตอบ
กลายเป็นว่ามันทำให้เขายิ่งไม่พอใจ...
"ซักวันฉันต้องทำให้แกเลิกไอ่ของแบบนั้นให้ได้..."
"เอาเลย..."
"..............."
"สบายดีมั้ย..?"
"อย่างที่แกเห็น..." กานต์ขยับหัวนิดหน่อยเชิงถามกลับ
"ก็อย่างที่พี่เห็น..."
"ฉันเห็นว่าแกกำลังทรมานตัวเอง..."
"ผมเห็นพี่กำลังเหนื่อยจากการวิ่ง....เข้ามานั่งก่อนมั้ย?"
"บ้านใคร?..."
"เพื่อนน่ะ... ไม่สิ... ไม่รู้ว่ะ.."
".............."
ผมแปลกใจที่กานต์เดินเข้ามานั่งอีกฝั่งของโต๊ะ... แค่ถามไปงั้นๆคิดว่าอย่างพี่คงไม่ได้ตอบอะไรแล้วก็วิ่งต่อ...
โต๊ะตัวนั้นถูกครอบงำด้วยความเงียบของคนสองคน... ไกลๆมีเสียงนกร้องตอนเช้า ไก่ขัน เสียงวัวจากฟาร์มข้างๆ เสียงอะไรก็ว่าไปที่ตอนเช้าๆมันมักจะมี... แต่ความเงียบก็ไม่ได้ทำให้ผมอึดอัดอะไร นั่งดื่มต่อไป กานต์เองก็ทำเหมือนจะนั่งเพื่อพักจากการวิ่งเฉยๆ จะมีก็มองไปรอบๆสวน
"อยากกินหญ้าหรือไง?" ผมถามปนหัวเราะ กำจัดความเงียบออกไปเล่นๆ
"สวนนี้ของใคร?"
"ของเจ้าของบ้านไง..." ตอบเสร็จก็ยกจิบเพิ่มเชื้อเพลิงของร่างกายอีกครั้ง จริงๆมันเป็นการเลี่ยงสายตานิ่งๆนั่นด้วย...
"........." เขาเงียบ
"ฮ่ะๆ ไม่เล่นด้วยเลย -ฮัดชิ้ว!!- แฮะ... บ้าจริง" เอามือถูจมูกไปมาจนแสบ ไม่สบายหรือไง ไม่เอาน่า แค่ตากน้ำค้างคืนเดียวเองนะ
"........." เขาเงียบอีกครั้ง
"หือ?" คิ้วขมวดมุ่นคู่นั่นหันมาทางผม ไม่ได้ใส่ใจมากอะไรก็ดื่มต่อไป อาา.. แอลกอฮอล์นี้มันช่วยให้ร่างกายอุ่นขึ้นได้ดีจริงๆเลยว่ะ ฮ่าๆ ........... จริงๆคืออย่างที่ว่าข้างบนนั่นแหละ...
"ไม่ไปหลับสักชั่วโมง.. แกได้นอนโรงบาลแน่ๆ.... " ชายตรงหน้าผมลุกขึ้น ทำท่าทีเหมือนจะเดินจากไปเลย... แต่ก็ชะงักอยู่ตรงประตูรั้ว เพราะผู้รับสารไม่แม้แต่จะกระดิกตัว จะกระดิกก็แค่ยกขวกขึ้นดื่มเท่านั้น...
เขาไม่พอใจ...ไม่รู้ว่ามากน้อยแค่ไหน... แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ทำกิจวัตรประจำวันของเขาต่อให้เสร็จ นั่นก็คือการวิ่งจ๊อกกิ้งในตอนเช้า...
ผมไม่ได้หันไปมองพี่ชายตัวเอง... ที่เดินจากไป... แค่นั่งนิ่งทิ้งสายตาไว้กับขวดในมือ...
อืม...
ก็อยากตอบไปตรงๆอยู่นะพี่... แต่พูดไม่ออกว่ะ..
'บ้าน... ของคนที่ผมชอบน่ะ....'
#1 By myleon on 2009-11-04 02:12