[PxS] Game Start

posted on 24 Oct 2011 15:29 by orb01 in illust, PxS
 
 
 
 
 
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 

 

*คำเตือน : มันยาวจริง ๆ วะ ..

 

 

Character :  

Suzuki Keita - เอ็นทรี่ก่อน [PxS] ME, YOU and FULLMOON

Riki Sepp - เอ็นทรี่ก่อน [PxS] Verify the rumor

Okamoto Masaaki 

 

 
Party : Attacker 2 / Supporter 1
 
 
 
----------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ฉันกำลังล่าหมี..
 
 
 
 
 
 
 
 
 
หมีตัวนั้นชื่อว่า.. โออาชิรา ..
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ฉันกำลังสู้กับมันอย่างสูสีแท้ ๆ .. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
[ซึซึกิ เคตะ ปี 2 ห้อง B , 
 
โอกาโมโตะ มาซาอากิ ปี 2 ห้อง C 
 
และ ริชาร์ด สมิธ ปี 1 ห้อง A 
 
 
พบผู้ปกครองที่ห้องรับรองด้วยค่ะ ]
 
 
 
 

 
 
"อะไรกันฟ่ะ?"
 
 
 
 
 
 
ฉันจึงต้องหยุุดการล่าหมีไว้ตรงนั้น.. ช่างเป็นอะไรที่ขัดจังหวะความสำเร็จของฉันเสียจริง ๆ 
 
 
 
ซึ่งฉันแน่ใจว่าต้องมีการเข้าใจผิดอะไรกันแน่ ๆ พ่อไม่มีทางที่จะมาโรงเรียนได้
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
[ห้องรับรอง] 
 
 
 
 
 
 
 
ในห้องนั้นมีนักเรียนอยู่อีก 2 คน ซึ่งหน้าตาดูไม่คุ้นทั้งคู่.. 
 
 
 
 
เด็กฝรั่ง ..  กับไอ้หมวกไหมพรม..
 
 
 
 
และมีตำรวจหน้าตาหาเรื่องคนนึงพูดเรื่องอะไรที่ได้สาระมาก..
 
 
 
"พยานพบว่าได้พบพวกเธอสามคนแถวร้าน chagall cafe ของเมืองทัตสึมิเมื่อคืนวานแล้วหายไป ซึ่งเป็นที่ที่เช้าวันนี้เกิดเหตุฆาตกรรมสยองขวัญขึ้นแถบนั้นพอดี   ในเมื่อพวกเธอตกเป็นผู้ต้องสงสัยฉันก็คงอยู่เฉยไมไ่ด้ล่ะนะ เอาล่ะ มีอะไรจะพูดก่อนจะไปโรงพักด้วยกันมั้ย?"
 
 
 
ฆาตกรรมสยองขวัญ!? นี่ไม่ใช่การ์ตูนเรื่องนักสืบรุ่นจิ๋วนะเฟ่ย!
 
 
 
 
 
   "What .. !? but you ไม่มีหลักฐานนี่"
 
 
"the case need หลักฐาน if not you have to bring หมายศาล here"
 
 
 
 
เด็กฝรั่งพูดขึ้น ซึ่งผมก็เห็นด้วย เจ้าหมอนี่ใจเย็นชะมัด..
 
 
 
 
           "นั่นสิ! อย่ามากล่าวหากันลอยๆได้ไหม  หรือว่างมากจนไม่มีอะไรจะทำเลยต้องมาหาเรื่องกับเด็กนักเรียนอย่างพวกผมด้วยกัน...!?"
 
 
 
เด็กที่ใส่หมวกไหมพรมข้าง ๆ พูดเสริม
 
 
 
 
 
 
 
ไอ้หมวกไหมพรมก็ฉลาดเหลือเกิน พูดจาหาเรื่องตำรวจแบบนี้ถึงจะไม่ได้ฆ่าใครก็คงได้ไปนอนตบยุงตบแมงวันในคุกสักคืนแน่ ๆ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
สุดท้าย ก็ยังไงก็ไม่รู้ แต่ฉันไม่ยอมให้จับง่าย ๆ หรอกนะเฟ่ย!
 
 
คนไม่ผิดใครจะยอมให้จับละฟ่ะ!
 
 
แน่นอนว่า ฉันก็ต้องหนีสิวะ!
 
 
 
 
 
 
!!
 
 
 
 
 
 
 
 
พวกตำรวจแม่งใส่เวทย์ Haste กันรึไงฟ่ะ! ฉันยังไม่ทันจะได้หนีดีเลย กุญแจมือก็มาล๊อคไว้แล้ว!!
 
 
 
 
 
ช่วงนี้ก็ค่อนข้างวุ่นวาย ไอ้เด็กฝรั่งก็ใจเย็นอย่างกับตัวเองไม่ได้โดนตำรวจคุมอยู่
 
ไอ้หมวกไหมพรมก็หน้าหาเรื่องตำรวจไม่ไหวแล้ว
 
 
 
 
 
 
ให้ตายสิ สุดท้ายก็มานั่งกันอยู่ในรถตำรวจจนได้ แถมไอ้เด็กฝรั่งพูดอะไรของมันก็ไม่รู้ เรื่อง ฟ้องร้อง ๆ แต่ดันพูดญี่ปุ่นคำอังกฤษคำ ไอ้ฉันก็ได้เกรดภาษาอังกฤษดีซะด้วย ไม่เข้าใจมันเท่าไหร่เล้ย
 
 
 
"นี่เจ้าหัวทอง พูดซะขนาดนั้นงั้นนายก็ทำอะไรสักอย่างที่จะปล่อยพวกเราออกไปให้ได้สิ"
 
 
 
ไอ้หมวกพูดขึ้น
 
 
 
              "พ่อคนฉลาด เรานั่งอยู่ในรถตำรวจ บวกกับกุญแจมือ" ฉันเลยตอกกลับไป นายขึ้นมัธยมมาได้ยังไงกันเนี่ย "เจ้านี้คงมีเวทย์วาร์ปพวกเราออกไปได้มั้ง"
 
 
 
ดูไอ้หมอนั่นจะหงิดขึ้นมาทันที
 
 
 
            "วาร์ป? โฮ่ นี่นายอยากวาร์ปได้ขนาดนั้นเลยสินะ งั้นลองเจอเท้าฉันเข้าไปหน่อยเป็นไง ได้วาร์ปเข้าโลงแน่"
 
 

 
 
 
             "โฮ่ว เท้านายวิเศษขนาดนั้นเชียว? ไหนลองวาร์ปตำรวจที่ขับรถอยู่ให้ฉันหน่อยได้ป่ะล่า"
 
 
 
แน่นอนฉันต้องกวนตีนมันกลับไป..
 
 
 
"shh shh !! calm down man.. I means ใจ สงบ "
 
 
 
 
เด็กฝรั่งนั่นห้าม แน่นอนว่าฉันไม่สนใจ พวกเราเถียงกันต่อไป แน่นอนว่าฉันไม่ยอมง่าย ๆ
 
 
 
 
 
จนตำรวจก็หันมาห้าม..
 
 
 
 
 
ซึ่งนั่น.. เป็นการกระทำที่โง่มาก.. สำหรับตำรวจคนหนึ่ง..
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
โครม!!!!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แน่นอนว่านั่นคือภาพในจินตนาการของฉันเอง..
 
 
 
 
ใครจะไปเห็นภาพรถชนตอนที่ตัวเองอยู่ในรถกันละ...
 
 
 
 
รู้สึกตัวอีกทีก็อยู่โรงพยาบาลเสียแล้ว......
 
 
 
 
 
จากภาพในหัวนั่น.. พวกเราไม่น่ารอดจริง ๆ ... 
 
 
 
 
 
 
"แกอยากตายนักรึไง!?"
 
 
 
 
 
 
 
ตื่นมาก็เจอกับพ่อที่บ่นยกใหญ่ เหมือนกับไม่ได้พูดอะไรมานานแล้วอัดอั้นจนต้องปล่อยแม่งออกมาให้หมดในตอนนั้น แล้วก็ไม่เข้าใจคำว่า 'อยากตายนักรึไง' ของพ่อเลยจริง ๆ ให้ตาย ฉันไม่ได้เป็นคนวิ่งไปชนรถบรรทุกนะเฟ่ย! ได้แต่นั่งเงียบฟังต่อไป.. และค่อนข้างเซ็ง.. ที่โดนพ่อดุโดยที่คนอื่นก็อยู่ในห้องแบบนี้...  
 
 
 
 
ซึ่งฉันก็ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง.. ไอ้เตียงข้าง ๆ ก็ลูกน้องเพียบยังกับลูกเจ้าของประเทศอะไรอย่างนั้น..
 
 
เว่อร์ชะมัด.. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ครอบครัว You two seems กังวลมากเลยนะ"
 
 
 
 
 
เด็กฝรั่งนั่นพูดขึ้น.. นั่นเรอะที่ว่างกังวลน่ะ..
 
 
 
"เว่อร์เกินไปต่างหาก" ไอ้หมวกนั่นพูด.. ถึงตอนนี้มันจะไม่ได้ใส่หมวกก็ตาม..
 
 
 
ซึ่งฉันค่อนข้างเห็นด้วย.. เว่อร์กันเสียจริง ๆ
 
 
 
 
 
ฉันพยายามไม่สนใจอะไรเท่าไหร่ แต่เจ้าเด็กฝรั่งนั่นก็ถามนู้นนี้นั้น เลยได้รู้ชื่อของอีก 2 คน
 
 
 
 
ไอ้หมวกนั่นชื่อ เคตะ จำนามสกุลไม่ได้แล้ว
 
ส่วนเด็กฝรั่งก็ชื่ออะไร ริกิ ๆ .. ซึ่งฉันก็จำนามสกุลไม่ได้เหมือนกัน..
 
 
 
 
ฉันต้องได้รับความกระทบกระเทือนอะไรสักอย่างแน่ ๆ ให้ตาย

 
 
 
 
 
 
"จริงสิ!  จำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนรถคว่ำกันได้มั้ย?"
 
"อะไรกัน พวกนายไม่เห็นแสงขาวๆอะไรไม่รู้ที่วูบออกมาเรอะ!?"
 
 
 
 
 
 
โอเค.. อย่างน้อยก็มีคนนึงที่สมองโดนกระทบกระเทือนมากกว่าฉันแน่ ๆ ละ
 
 
 
แน่นอนว่าฉันกับริกิต้องตอบว่า ไม่ .. 
นั่นนายกำลังจะบอกว่าเรากำลังขึ้นสวรรค์กันไปแล้วนะไอ้บ้า..
 
 
 
ข้อแรกฉันยังไม่อยากตาย..
ข้อสอง ถ้าแสงขาว ๆ นั่นเกี่ยวอะไรกับ ผี หรือวิญญาณ ฉันคงใช้ชีวิตด้วยความเครียดที่รู้ว่ามันมีอยู่จริงๆ..
 
 
 
สักพักประเด็นนี้ก็จบไป..
 
 
 
 
 
 
 
 
"เคยได้ยิน เรื่อง TV Programn ตอน midnight ไหม ?"
 
 
 
 
 
นั่นไง .. ประเด็นต่อไป ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่เลย
 
 
 
"ที่บอกว่าถ้าดูแล้วจะเห็น... ผีน่ะนะ?..... "
 
 
 
ฉันถามไป.. แน่นอนว่าในหัวฉันนึกภาพหนังเรื่อง The ring ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ได้ต้องการเลย..
 
 
 
 
 
ฉันไม่เห็นด้วยที่จะลองอะไรเสี่ยง ๆ แบบนั้น.. เนื่องจากกว่าฉันกลัวไอ่ผีผมบ้านั่นในเรื่อง The ring มาก ขออย่าให้เจอตัวมันจริง ๆ เลย..
 
 
 
 
 
 
แต่สุดท้าย พอเที่ยงคืน..
 
 
 
 
 
 
ฉันแกล้งหลับ.. ไอ้เด็กฝรั่งที่บอกว่าอยากจะเชคแฮนสานสัมพันธุ์ไมตรีกับยัยผีผมเผ้านั่นก็ลุกไปเปิดทีวี..
 
 
 
 
 
ซึ่งแน่นอนว่า ฉันก็ยังแกล้งหลับอยู่.. ถึงเจ้าบ้าหมวกสมองกระทบกระเทือนนั่นจะกระชากผ้าห่มของฉันออกไปแล้วก็ตาม.. ฉันมันคนหลับลึก..
 
 
 
 
 
 
"Heyyy !! heyy !! guys WHAT wahddd's going on !?"
 
 
 
 
 
เสียงเด็กฝรั่งนั่นดังขึ้น.. เหมือนกับไอ้ผีนั่นวิ่งออกมากระชากคอเจ้าหมวกนั่นลากไปกินไส้เรียบร้อยแล้ว..
 
 
แต่ก็เปล่า.. มีบางอย่างในทีวี.. ซึ่งโอเค..
 
 
 
คนกล้าหาญแบบฉัน.. รีบลุกไปดึงปลั๊กทันที..
 
 
 
 
..................
 
 
 
 
.............................